Uczeń czy Misjonarz

Uczeń? Czy Misjonarz? – zastanawialiśmy się podczas rekolekcyjnego zamyślenia, jakie miało miejsce dla członków Akcji Katolickiej Archidiecezji Poznańskiej w Chludowie w dniach 24 – 26 października 2025 r. Na te pytania próbował znaleźć odpowiedź prowadzący rekolekcje o. Damian Piątkowiak SVD, proboszcz parafii pw. Niepokalanego Poczęcia NMP Poznań.

Termin rekolekcji wpisał się w obchodzony w Kościele tydzień misyjny. Tak więc Ojciec Rekolekcjonista rozpoczął je od Eucharystii z formularzem o misji, aby jeszcze bardziej zaakcentować nasz udział w misyjnym dziele. Nie można stać się misjonarzem, nie będąc najpierw uczniem, uczniem, który poddaje się permanentnej formacji. Ciągle muszę być uczniem, by głosić Chrystusa. Różnorodność, która w nas mieszka, to piękno pod warunkiem, że łączy nas Ewangelia Jezusa Chrystusa. Jeżeli żyję autentyczną wiarą, to pierwszą misją muszę stać się ja sam, mój dom, moi najbliżsi.

Podczas jednej z nauk o. Damian odwołał się do dokumentu stanowiącego podsumowanie V Konferencji Generalnej Biskupów Ameryki Łacińskiej i Wysp Karaibskich, która odbyła się w duchowej stolicy Brazylii, w Aparecida, w dniach 13 – 31 maja 2007 r. Uczestnikiem spotkania był przybyły wówczas z pielgrzymką do Brazylii Ojciec Święty Benedykt XVI. Wskazania mają charakter wytycznych, które odnoszą się do życia Kościoła i przez najbliższy czas będą kształtować życie wspólnoty tworzonej przez miejscowe episkopaty. Składa się z trzech części, które podejmują zagadnienia życia we współczesnym świecie, odnoszą się do Mszy św., roli Maryi, Matki Kościoła, życia misjonarzy jako uczniów Jezusa Chrystusa, a w ostatniej części można znaleźć odpowiedź na pytanie, kim jest Jezus dla człowieka we współczesnej rzeczywistości. Cytowane fragmenty Dokumentu z Aparecidy (jak zwykło się go nazywać) rewelacyjnie wpisują się w zadania, jakie stoją przed Kościołem w najbliższym czasie. „Uczniowie – misjonarze. Rok liturgiczny 2025/2026.” Musimy zadać sobie pytanie: Czy ja chcę wizji Chrystusa w moim życiu, w moim świecie?

Trzeba nam stać się autentycznymi świadkami, by żyjący w nas człowiek duchowy wydawał owoce ducha (dobroć, opanowanie, łagodność).  Pomoże w tym życie modlitwą. Pamiętajmy, że modlitwa, medytacja to nie jest czas stracony, to nie nic-nierobienie jak twierdzą niektórzy. Nie jest to czas bezprodukcyjny, to najpiękniejsza praca, najpiękniejszy dar, jaki możemy ofiarować. Modlitwa to przepływ Bożej łaski na innych, osobowe spotkanie z Chrystusem. Wiara na kolanach i wiara rozumu – te dwa elementy budują w uczniach misjonarza. Kolejnym ważnym elementem jest budowanie wspólnoty. Uczestnictwo w komunii, w jedności z Kościołem (jak powtarzamy w modlitwie członka AK: w łączności z moim biskupem i proboszczem) pomaga tworzyć pełne miłości i otwartości na bliźniego wspólnoty, w których dzielimy się doświadczeniem. Pamiętać musimy, że podstawą tej „budowy” jest nawrócenie. Dopiero stając przed Bogiem w prawdzie dane nam jest otwarcie na bliźniego.

Ostatnia nauka rekolekcyjna – to przejście przez Eucharystię, która jest najpełniejszą formacją ucznia. Przewodnikiem po Niej stał się o. Piątkowiak. Jak powiedział bycie uczniem – to zgoda na stawanie się darem. Podał przykład założyciela zgromadzenia werbistów św. Arnolda Janssena, który, patrząc po ludzku, nie nadawał się do misji, jakiej się podjął, wyczuwając potrzebę czasu – założenie zgromadzenia, które zaniesie na cały świat Słowo. Werbista to pasjonat, głosiciel i przyjaciel Słowa, „Słowa, które stało się Ciałem” – Jezusa Chrystusa. Jego misja jest naszą misją, również misją członka Akcji Katolickiej.

Eucharystia, adoracja Najświętszego Sakramentu z okazją do przyjęcia sakramentu pokuty i nawrócenia, liturgia godzin, modlitwa różańcowa, odprawiona droga krzyżowa, koronka do Bożego miłosierdzia – to stały element każdych rekolekcji – to także czas rozmów, wymiany doświadczeń, „bycia razem”. Wyrazem potrzeby budowania wspólnoty był tzw. „pogodny wieczór” kiedy wszyscy uczestnicy spotkali się, aby przez śpiew pieśni i piosenek wytworzyć atmosferę, która jest wynikiem otwarcia na drugiego człowieka. Również takie chwile potrzebne są na rekolekcjach, bo one pozwalają uwolnić tkwiącą w nas Bożą radość. Cieszyło nas przybycie asystenta diecezjalnego AK ks. kan. Romana Dworackiego. Rozmowy dotyczyły kondycji i najbliższych planów Stowarzyszenia.

Chętni mogli „zwiedzić świat” zapoznając się z wystawą w Muzeum, w którym znajdują się przedmioty związane z osobami o. Mariana Żelazka i o. Piotra Nawrota (muzykologa), którzy swoje życie poświęcili misjom. Innym misyjnym akcentem były nazwy pokoi w domu rekolekcyjnym, których nazwy państw – miejsc gdzie pracują werbiści – dają możliwość wyobrażenia jak wielkiego dzieła podejmują się Głosiciele Słowa, Duchowi Synowie o. Arnolda. Niech obecność w domu Uczniów – Misjonarzy pomoże nam stać się uczniami – misjonarzami, poddającymi się duchowej formacji, gotowymi głosić Słowo.

tekst Jolanta Horowska

zdjęcia Emilia Rogalińska i Jolanta Horowska