Currenda 10/2023
18 września 2023|22:31
(…) Pewne okoliczności historyczne sprawiają, że przypomnienie o modlitwie różańcowej nabiera szczególnej aktualności. Pierwszą z nich jest pilna potrzeba wołania do Boga o dar pokoju. Różaniec nieraz wskazywali moi Poprzednicy i ja sam jako modlitwę o pokój. Na początku tysiąclecia, które rozpoczęło się przejmującymi grozą scenami (…) i w którym pojawiają się codziennie w tylu częściach świata nowe obrazy krwi i przemocy, ponowne odkrycie różańca oznacza zagłębienie się w kontemplowanie tajemnicy Tego, który «jest naszym pokojem», gdyż «obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający je mur – wrogość» (Ef 2, 14). Odmawiając zatem różaniec, nie można nie czuć się wyraźnie zobowiązanym do służby sprawie pokoju, ze szczególnym odniesieniem do ziemi Jezusa, nadal tak doświadczanej, a tak bardzo drogiej sercu chrześcijan.
Równie pilna potrzeba wysiłków i modlitwy wyłania się w innym punkcie krytycznym naszych czasów, jakim jest rodzina, komórka społeczeństwa coraz bardziej zagrożona na płaszczyźnie ideologicznej i praktycznej siłami godzącymi w jej jedność, które budzą obawy o przyszłość tej podstawowej i niezbywalnej instytucji, a wraz z nią o losy całego społeczeństwa. (…)
(…) Jako modlitwa o pokój, różaniec był też zawsze modlitwą rodziny i za rodzinę. Niegdyś modlitwa ta była szczególnie droga rodzinom chrześcijańskim i niewątpliwie sprzyjała ich jedności. Należy zadbać, by nie roztrwonić tego cennego dziedzictwa. Trzeba powrócić do modlitwy w rodzinie i do modlitwy za rodziny, wykorzystując nadal tę formę modlitwy. (…)
Z LISTU APOSTOLSKIEGO ROSARIUM VIRGINIS MARIAE
OJCA ŚWIĘTEGO JANA PAWŁA II
KOMUNIKATY
► REFLEKSJE NAD SŁOWAMI BŁ. KARD. STEFANA WYSZYŃSKIEGO PAŹDZIERNIK:
Lud Boży to wszyscy: to papież, biskupi, kapłani, zakonnicy, świeccy, rodzice, młodzież, dzieci, maleństwa płaczące w domu. W tej chwili ja też widzę przed sobą lud Boży, to jest Was. Wy też patrząc na mnie, bo hierarchia też należy do ludu Bożego. W ten sposób widzimy lepiej tę wspólnotę, która jest w Chrystusie, w Jego misterium, w Kościele. Wtedy też lepiej rozumiemy siebie wzajemnie. Patrząc na siebie, rozumiemy, że wszyscy jesteśmy ludem Bożym, to znaczy wspólnotą, ogarniętą przez Kościół Matkę. To jest rodzina Boża, rodzina nadprzyrodzona. Dopiero gdy tak patrzymy na lud Boży, widzimy pewne wyłaniające się z niego grupy posiadające własne zadania.
► REKOLEKCJE AKCJI KATOLICKIEJ Chludowo, 6-8 października 2023
Serdecznie zapraszamy na jesienne rekolekcje do Chludowa w dniach 6-8 października br. Bardzo prosimy Prezesów POAK o przekazanie informacji o rekolekcjach członkom Oddziału i zachęcenie ich do udziału. Koszt uczestnictwa 260 zł. Zgłoszenia wraz z wpłatą przyjmujemy do 26 września br.
Rozważania rekolekcyjne w nawiązaniu do hasła nowego roku duszpasterskiego poprowadzi ks. Adam Adamski COr rekolekcjonista, wykładowca filozofii na Wydziale Teologicznym UAM.
Spotkanie rozpoczniemy o godz. 18:00 kolacją, a zakończymy w niedzielę obiadem.
► XXIII DZIEŃ PAPIESKI
Hasło: Cywilizacja życia. 15 października 2023
Materiały dotyczące obchodów XXIII Dnia papieskiego można pobrać ze strony
https://dzielo.pl/dzien-papieski/dzien-papieski2023/do-pobrania/
Zachęcamy do aktywnego włączenia się w przygotowanie i przeżywanie tego dnia w wymiarze intelektualnym, duchowym, artystycznym i charytatywnym oraz wywieszenie flag i plakatów. Prosimy o poinformowanie biura DIAK do końca września br. o inicjatywach podjętych przez POAK w związku z XXIII Dniem Papieskim.
► NOWENNA PRZED WYBORAMI PARLAMENTARNYMI 6-14 października 2023
W związku ze zbliżającymi się wyborami parlamentarnymi pragniemy podjąć modlitwę w intencji naszej Ojczyzny za przyczyną św. Andrzeja Boboli, który ma moc wypraszania łask i prowadzenia ludzi w trudnych czasach. Obrazki z modlitwą dla wszystkich członków POAK można odebrać w biurze DIAK (od 26 września br.). Modlitwę możemy odmawiać indywidualnie, rodzinnie, podczas spotkania Oddziału lub (po uzgodnieniu z Ks. Proboszczem) we wspólnocie parafialnej w łączności z modlitwą różańcową. Zachęćmy innych do włączenia się do tej modlitwy nowennowej.
Modlitwa za Ojczyznę za przyczyną św. Andrzeja Boboli (3)
► GODZINY PRACY BIURA DIAK
wtorek 13:00 ÷ 16:00
czwartek 13:00 ÷ 17:00
► NUMER KONTA BANKOWEGO DIAK
Bank PEKAO S.A. II/o Poznań
10 1240 1763 1111 0000 1812 9605
Ks. Rafał FLAK, Rzeszów – Katecheza X / 2023:
Duchowieństwo i laikat w budowaniu wspólnoty Kościoła
Streszczenie / DIAK Poznań
I. Wprowadzenie:
Słowem „duchowieństwo” określa się ogół osób związanych z wykonywaniem kultu Bożego, posiadających ważne święcenia i odpowiednie przygotowanie. Laikat w potocznym rozumieniu określany jest jako „wierni świeccy” i oznacza ogół świeckich członków Kościoła katolickiego.
Wzajemną relację duchowieństwa i laikatu określa słowo „wspólnota”. Wynika to z Bożego zamysłu w stosunku do człowieka i odpowiada naturalnym potrzebom ludzkim. Od momentu stworzenia Bóg nie chciał, aby człowiek był sam. Powołując na świat pierwszych ludzi, zadbał o to, by stworzyli oni wspólnotę dwóch osób. Najmniejszą, a zarazem podstawową komórką wspólnotową do dziś są właśnie rodziny. Oprócz więzów krwi łączą ich więź emocjonalna oraz współodpowiedzialność.
Przenosząc te rozważania na grunt Kościoła, można powiedzieć, że wspólnota ludzi ochrzczonych zarówno wierni świeccy, jak i osoby duchowne przez Chrzest zostali włączeni w jeden, święty, powszechny Kościół, w którym wyznają wspólną wiarę i mają wspólny cel: osiągnięcie wiecznego szczęścia w niebie. Na wzór wspólnoty rodzinnej duchowieństwo i laikat powinni być dla siebie nawzajem wsparciem i służyć sobie w zachowaniu postawy pokory i miłości. Zdecydowanie mniej osiągną, prowadząc odrębne życie: duchowieństwo bez wiernych świeckich i wierni świeccy bez duchowieństwa.
II. Rozważanie:
Istnieje kilka płaszczyzn, na których współpraca między duchowieństwem a laikatem jest szczególnie widoczna.
1. „Płaszczyzna sacrum”. W jej ramach wierni świeccy starają się o życie w zjednoczeniu z Bogiem poprzez systematyczną modlitwę, rozważanie Pisma Świętego czy udział w Eucharystii. Każda z tych aktywności powinna być wspierana przez osoby duchowne, to one bowiem posiadają odpowiednie przygotowanie i misję wyjaśniania Bożego słowa. One też sprawują Najświętszą Ofiarę i są szafarzami pozostałych sakramentów. W wypracowaniu „dobrych praktyk modlitewnych” pomóc może właśnie osoba duchowna, choć w praktyce duszpasterskiej zdarza się spotkać też sytuację odwrotną (osoba świecka jest przykładem ufnej i gorliwej modlitwy dla osoby duchownej). Ucząc się modlitwy, wierni świeccy wchodzą w bliższą relację z osobą duchowną.
2. „Płaszczyzna dialogu”. Każdy człowiek potrzebuje być wysłuchanym, każdy chce czuć się ważnym i kochanym, a najprostszym sposobem, by okazać to zainteresowanie drugim człowiekiem, jest spędzenie z nim czasu na rozmowie. Duchowieństwo ma kutemu szczególną okazję, gdy pełni posługę penitencjarza, ale też, gdy posługuje w różnych wspólnotach parafialnych.
Dialog w Kościele jest niezwykle istotny, gdyż bez niego dochodzi do nieporozumień i deformacji podstawowych prawd wiary. Budowanie wspólnoty duchownych i świeckich na podstawie dialogu można też przenieść na grunt wizyt duszpasterskich. Dialog, a nie monolog może okazać się ogniwem scalającym wspólnotę Kościoła.
3. „Płaszczyzna wyrozumiałości”. W ludzką naturę wpisany jest grzech, którym często okazują się pochopne osądy i obmowa. Nie liczy się wtedy, czy sprawa dotyczy osoby świeckiej, czy duchownej. Liczy się subiektywna prawda i chęć napiętnowania gorszących postaw czy zachowań. Odejście od oceniania to niezwykle trudne zadanie, zarówno dla wiernych świeckich, jak i dla duchowieństwa. Wspólne wejście na „płaszczyznę wyrozumiałości” wymaga olbrzymiej pokory i sporych wyrzeczeń. Zdecydowanie jednak warto podjąć ten trud i nie pozwolić, by sprawy ziemskie wprowadziły rozłam między poszczególnymi członkami wspólnoty Kościoła. Duchowieństwo od zarania dziejów było hierarchiczne, ale w oczach Boga zarówno kapłan, jak i osoba świecka są równi sobie i nie ma względem nich różnicy. Świeccy czasem zapominają o tym, że fakt, iż nie uczestniczą w Chrystusowym Kapłaństwie, nie uprawnia ich do łamania Bożych przykazań. Budowaniu wspólnoty Kościoła nie służy też negatywna ocena duchowieństwa, zwłaszcza w kategoriach moralnych.
Dostrzeżone rozbieżności między zachowaniem duchowieństwa a głoszonymi przez nie prawdami mogą budzić niepokój, ale nie powinny rzutować na zaangażowanie świeckich w życie Kościoła.
III. Wnioski i postulaty pastoralne:
Chrystus powiedział wyraźnie, że ma władzę nad światem duchowym i nad światem materialnym – „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi (Mt 28, 16–20).
Zwykła logika uczy, że najlepiej trzymać z najsilniejszym. Jest to bardzo ważne zarówno dla duchowieństwa, jak i dla wiernych świeckich. Zadania chrześcijanina to:
- Systematyczny nawyk modlitwy i słuchanie Słowa.
Rezygnacja z tych praktyk spowoduje, że zaczniemy budować swój własny kościół, niemający nic wspólnego z Kościołem, o jakim myślał Chrystus. - Sztuka dialogu i umiejętność słuchania drugiego człowieka. Niektórzy dialog rozumieją jako czekanie na swoją kolejkę, żeby się wypowiedzieć, nie zwracając uwagi na to, co mówi mój rozmówca. Taka postawa jest jednak jego
zaprzeczeniem. - Świadomość swojego miejsca i zadań w Kościele.
Pokazuje nam ją wydarzenie z Dziejów Apostolskich (Dz 6, 1–2). Domeną duchowieństwa jest bowiem słowo Boże
i sprawowanie liturgii. Grupa świeckich ukształtowana na podstawie zasad, zawarte w powyższym rozważaniu jest
godna pełnego zaufania i można jej powierzać masę zadań, które wykona o wiele lepiej niż osoba duchowna. Są to na przykład kwestie logistyczne i finansowe.
Króluj nam Chryste! – ks. Roman
