Currenda 11/2023

Uroczystość Wszystkich Świętych (…) zaprasza nas do skierowania wzroku ku Niebu i do zastanowienia się nad pełnią czekającego nas życia boskiego. „Jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy” (1 J 3,2): tymi słowami apostoł Jan zapewnia nas o rzeczywistości naszej głębokiej więzi z Bogiem, jak również o pewności naszego przyszłego losu. Dlatego jako umiłowane dzieci otrzymujemy również łaskę, aby przetrwać próby tego ziemskiego istnienia – głód i pragnienie sprawiedliwości, niezrozumienie, prześladowania (por. Mt 5,3-11) – a zarazem dziedziczymy już teraz to, co zostało obiecane w błogosławieństwach ewangelicznych, „w których jaśnieje nowy obraz świata i człowieka, który rozpoczyna Jezus” (Benedykt XVI, „Jezus z Nazaretu”, Mediolan 2007, str. 95).

Świętość, Chrystusowa pieczęć w nas samych, jest celem życia chrześcijanina. Błogosławiony Antoni Rosmini pisze: „Słowo samo się odcisnęło w duszach swych uczniów swym wrażliwym aspektem (…) i swymi słowami (…) dało swoim tę łaskę (…) przez którą dusza przyjmuje bezpośrednio Słowo” (Antrolopogia nadprzyrodzona, Rzym 1983, str. 265-66). A my kosztujemy daru i piękna świętości za każdym razem, gdy uczestniczymy w liturgii eucharystycznej, w łączności z „tłumem, którego nie mógł nikt policzyć” błogosławionych duchów, które w Niebie wiecznie głoszą zbawienie Boga i Baranka (por. Ap 7,9-10). „W życiu świętych nie należy brać pod uwagę jedynie ich ziemskiej biografii, ale także ich życie i dzieło w Bogu, po śmierci. Jeśli chodzi o świętych, jest jasne: kto zmierza ku Bogu, nie oddala się od ludzi, ale staje się im prawdziwie bliski” (enc. „Deus caritas est”, 42).

Benedykt XVI, Anioł Pański 1 listopada 2010

KOMUNIKATY

► REFLEKSJE NAD SŁOWAMI BŁ. KARD. STEFANA WYSZYŃSKIEGO
LISTOPAD: Kościół, budząc w Narodzie odpowiedzialność, poruszając sumienia obywateli, służy narodowej racji stanu. (…) Kościół jest sprzymierzeńcem Narodu i głosi zasady Ewangelii oraz zdrowej moralności chrześcijańskiej, gdy budzi miłość ku Bogu i miłość społeczną, gdy nieustannie podtrzymuje wrażliwość moralną, obudzając poczucie obowiązku społecznego, zawodowego, kulturalnego, naukowego; gdy sam nieustannie wszystkim nam przypomina, iż życie Narodu i jego rozwój nie są możliwe bez ducha ofiary i braterskiej służby.

► MODLITWA ZA ZMARŁYCH ASYSTENTÓW I CZŁONKÓW AKCJI KATOLICKIEJ
Miesiąc listopad to czas naszej szczególnej pamięci i modlitwy za zmarłych. Zachęcamy, by podczas listopadowych spotkań formacyjnych polecać w modlitwie zmarłych członków i asystentów Akcji Katolickiej, a także – jeśli to możliwe nawiedzić ich groby. Niech przywołanie w pamięci, Tych którzy odeszli z naszych Oddziałów będzie czasem wyrażenia Bogu wdzięczności za dar Ich życia oraz za wszelkie dobro, które uczynili dla wspólnoty i Kościoła.

► 11 LISTOPADA ŚWIĘTO NIEPODLEGŁOŚCI
W sobotę, 11 listopada obchodzić będziemy 105.rocznicę Odzyskania Niepodległości. W tym dniu modlić się będziemy w intencji naszej Ojczyzny.
Zachęcamy też, by podobnie jak w latach ubiegłych przygotować we współpracy z innymi wspólnotami (grupami duszpasterskimi w parafii, szkołą, samorządem) spotkania patriotyczne z okazji Święta Niepodległości np. okolicznościową prelekcję, wieczornicę ze śpiewem pieśni patriotycznych lub wieczór poezji patriotycznej.
Zachęcamy również do odmawiania modlitwy za Ojczyznę za wstawiennictwem św. Andrzeja Boboli.

► UROCZYSTOŚĆ CHRYSTUSA KRÓLA ŚWIĘTO PATRONALNE POZNAŃ, 26 LISTOPADA 2023
Zapraszamy do katedry poznańskiej w niedzielę, 26 listopada br. na godz. 10:00 na Mszę św. z okazji naszego święta patronalnego. Po Eucharystii, odbędzie się okolicznościowe spotkanie w auli Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu, ul. Wieżowa 2/4

► ZEBRANIE RADY DIAK
Informujemy, że zaplanowane w Kalendarium na 9 grudnia br. zebranie Rady DIAK zostało przeniesione na sobotę 13 stycznia 2024. Będzie połączone ze spotkaniem kolędowym. Szczegółowy program w następnej currendzie.

► GODZINY PRACY BIURA DIAK
wtorek 13:00 ÷ 16:00
czwartek 13:00 ÷ 17:00

► NUMER KONTA BANKOWEGO DIAK
Bank PEKAO S.A. II/o Poznań
10 1240 1763 1111 0000 1812 9605

Rafał CZUPRYK, Rzeszów – Katecheza XI / 2023:
Rola ruchów, stowarzyszeń i Akcji Katolickiej w budowaniu Kościoła
Streszczenie / DIAK Poznań

I. Wprowadzenie:
„Słowa „świecki” często używamy na oznaczenie czegoś, co jest pozbawione religijnego charakteru lub wręcz wrogie religii. W Kościele słowo to ma odmienny sens. Świeckimi nazywamy wiernych chrześcijan nienależących do stanu duchownego czy zakonnego, których powołaniem jest szukanie i przybliżanie Królestwa Bożego poprzez zajmowanie się sprawami tego świata i kierowanie nimi po myśli Bożej (LG 31)… Kościół potrzebuje kompetencji świeckich w świeckich dziedzinach, ale także świadectwa integralności ich życia. Potrzebuje katolików świętych i uświęcających” (Katarzyna i Michał Gieryczowie, ks. Piotr Mazurkiewicz, Misja świeckich, [w:] „Ku Kościołowi synodalnemu: komunia, uczestnictwo, Misja ważne tematy i inspiracje, Dodatek bezpłatny”, Gość Niedzielny, Idziemy, Niedziela, Przewodnik Katolicki, 17 września 2023 r., s. 6.).

II. Rozważanie:
Wola działania w Kościele – „budowania Kościoła” przez ruchy, stowarzyszenia i Akcję Katolicką – wymaga świadomości, czym jest Kościół… Co więcej, co bardzo istotne, rozeznanie zaangażowania laikatu w działalność Kościoła to owoc osobistego i wspólnotowego spotkania z Chrystusem w sakramencie Eucharystii… Gdy człowiek je zwykły chleb, chleb ten w procesie trawienia staje się częścią jego ciała, przemieniony w substancję życia ludzkiego. Ale w komunii św. zachodzi proces odwrotny. Chrystus, Pan, upodabnia nas do siebie, wprowadza nas w swoje chwalebne Ciało i w ten sposób wszyscy razem stajemy się Jego Ciałem (…)”. Kościół to wspólnota żyjących Chrystusem – karmiących się Jego Słowem i Ciałem; to prawdziwy i żywy organizm… Spoiwem jest Miłość, która uzdalnia nas do angażowania się w życie wspólnoty, budowania relacji i pogłębiania eklezjalnej więzi.
Rodzina pierwsza wspólnotą.
Z pewnością pierwszą wspólnotą jest rodzina, w której w zależności od „klimatu wiary” wiara indywidualna jej poszczególnych członków albo jest, albo jej nie ma. Dla rodziny chrześcijańskiej ukształtowanej na fundamencie sakramentalnej więzi małżonków…, wiara jest oczywistością, jest jakby „naturalnym oddechem rodzinnej wspólnoty”.
Członkowie rodziny, mając tego świadomość, mogą iskrę wiary przenieść dalej, mogą podzielić się nią z innymi w ramach np. wspólnot parafialnych.
Grupy formacyjno-ewangelizacyjne jako wspólnoty.
W powyższym kontekście rola grup formacyjnoewangelizacyjnych Kościoła katolickiego: ruchów, stowarzyszeń i Akcji Katolickiej – jako wspólnot – jest niezastąpiona, jest wręcz niezbędna w przekazie wiary i budowaniu Kościoła. Każda ze wspólnot wychowuje i formuje swoich członków – obdarowuje konkretnymi wartościami, przekazuje wiedzę religijną, wspiera w rozwoju duchowym… Eucharystia, która jest „sercem” wspólnoty, kształtuje tę wiarę, wzmacnia wewnętrznie wspólnotę i bardziej integruje jej członków. Siłą wspólnoty jest jej lider. Liderem tym zawsze powinien być Jezus Chrystus! To On tak naprawdę zjednuje sobie współpracowników, uzdalnia ich i posyła. Jeżeli tak jest w istocie, to ruchy, stowarzyszenia i Akcja Katolicka są autentycznym miejscem budowania rzeczywistości Kościoła.
Komunia wspólnot: ruchów, stowarzyszeń i Akcji Katolickiej. To obdarowywanie owocami swoich charyzmatów; to wnoszenie do wspólnoty Kościoła konkretnego dobra będącego darem dla innych, ale także przyjmowanie podobnego dobra od innych. Komunia to dialog, to chęć usłyszenia innych, to gotowość do służby, apostolskiego zaangażowania na rzecz jedności Kościoła. Komunia to także współdziałanie, ale również „współwidzenie” realnych potrzeb i trosk Kościoła, to potrzeba świadectwa, które ożywi lub może obroni Kościół. Wszelki pozór komunii lub niechęć do niej osłabia wizerunek Kościoła, rozprasza dobro, ignoruje podstawową prawdę o Kościele, który przecież jest wspólnotą wspólnot!
W tym kontekście Joseph Ratzinger wypowiedział kiedyś piękną myśl, będącą skrótem eklezjologicznej zasady: „Kościół rośnie od wewnątrz na zewnątrz, a nie na odwrót”. Parafrazując zaś słowa proroka Natana skierowane do Dawida (2 Sm 7, 5–11), przypomniał też: „To nie człowiek buduje Bogu dom; to Bóg buduje dom człowiekowi. Budowlę Boga wznosi sam Bóg”. Domem tym w istocie jest Kościół.

III. Wnioski i postulaty pastoralne:
Św. Jan Paweł II, powiedział: „Chrześcijanami nazywamy się my wszyscy, którzy jesteśmy ochrzczeni i wierzymy w Chrystusa Pana. Już w samej tej nazwie, zawarte jest wzywanie Imienia Pańskiego. Drugie przykazanie Boże powiada: «Nie będziesz brał Imienia Pana Boga twego nadaremno». Zatem jeśli jesteś chrześcijaninem, niech to nie będzie wzywanie Imienia Pańskiego nadaremno. Bądź chrześcijaninem naprawdę, nie tylko z nazwy, nie bądź chrześcijaninem byle jakim”.
➢ Misją wspólnot: ruchów, stowarzyszeń i Akcji Katolickiej, jest pogłębianie i rozwój wiary wśród ochrzczonych, dawanie świadectwa wierności ewangelicznemu orędziu i Magisterium Kościoła.
➢ Skoro jestem członkiem konkretnej grupy formacyjnoewangelizacyjnej, to nigdy nie jestem sam, nie jestem skoncentrowany na sobie, nie lękam się służby, ale przyjmuje wyzwanie do bycia świadkiem Ewangelii – „idzie więc i naucza, zachowując wszystko, co Bóg przykazał”.
➢ Relacje członków wspólnoty, więzi przyjaźni motywują do odważnego uwierzytelnienia wiary: czynem, przykładem, przekonaniem, słowem, gestem, obecnością. Świadomy chrześcijanin chętnie wypełnia swą misję, wszak wie, że współtworzy Kościół.

Króluj nam Chryste! – ks. Roman

nr 11 listopad 2023 currenda s. 1

AK_Katecheza_2023_11_Currenda