Currenda 11/2025
14 października 2025|19:54
Tożsamość chrześcijanina
Dzisiaj, w uroczystość Wszystkich Świętych, Jezus w Ewangelii (Mt 5, 1-12) głosi dowód tożsamości chrześcijanina. A co jest dowodem tożsamości chrześcijanina?
Błogosławieństwa. Jest to nasz dowód tożsamości, a także droga do świętości (por. Adhort. apost. Gaudete et exsultate, 63). Jezus ukazuje nam drogę – drogę miłości, którą On sam przeszedł pierwszy stając się człowiekiem, a która jest dla nas zarazem darem Boga i naszą odpowiedzią. Jest darem Boga, bowiem, jak mówi św. Paweł, to On uświęca (por. 1 Kor 6, 11). I dlatego, to Pana przede wszystkim prosimy, żeby nas uświęcił, żeby uczynił nasze serca podobnymi do swojego Serca (por. Enc. Dilexit nos, 168). On swoją łaską nas uzdrawia i uwalnia od wszystkiego, co nam nie pozwala kochać tak, jak On nas kocha (por. J 13, 34), aby, jak mówił bł. Karol Acutis, w nas było coraz „mniej ja, żeby zostawić miejsce Bogu”. A to prowadzi nas do drugiego punktu – naszej odpowiedzi. Ojciec niebieski w istocie ofiarowuje nam swoją świętość, lecz jej nam nie narzuca. Zasiewa ją w nas, pozwala nam poczuć jej smak i zobaczyć piękno, ale potem czeka na naszą odpowiedź. Zostawia nam wolność kierowania się Jego dobrymi natchnieniami, zaangażowania się w Jego plany, przyswojenia sobie Jego uczuć (por. Dilexit nos, 179) i oddawania się, jak On nas uczył, na służbę innych, z coraz bardziej uniwersalną miłością, otwartą i skierowaną ku wszystkim, ku całemu światu. Widzimy to wszystko w życiu świętych, również w naszych czasach. Pomyślmy na przykład o św. Maksymilianie Kolbe, który w Auschwitz poprosił o możliwość zajęcia miejsca skazanego na śmierć ojca rodziny; albo o św. Teresie z Kalkuty, która poświęciła swoje życie służbie najuboższym z ubogich; albo o biskupie św. Oskarze Romerze, zamordowanym przy ołtarzu za to, że bronił praw ludzi najsłabszych przed nadużyciami despotów.
I tym sposobem możemy sporządzić listę tak wielu świętych, tak wielu: tych, których czcimy na ołtarzach i innych, których lubię nazywać świętymi „z sąsiedztwa”, spotykanych na co dzień, ukrytych, którzy prowadzą swoje codzienne chrześcijańskie życie. Bracia i siostry, jak wiele ukrytej świętości jest w Kościele! Rozpoznajemy tak wielu braci i siostry ukształtowanych przez Błogosławieństwa: ubogich, cichych, miłosiernych, łaknących i pragnących sprawiedliwości, wprowadzających pokój. Są to ludzie „pełni Boga”, niepotrafiący być obojętni na potrzeby bliźniego; są to świadkowie jasnych dróg, które są dostępne także dla nas.
Zadajmy sobie teraz pytanie: czy proszę Boga w modlitwie o dar świętego życia? Czy kieruję się dobrymi impulsami, jakie wzbudza we mnie Jego Duch? I czy sam staram się realizować Błogosławieństwa z Ewangelii w środowiskach, w których żyję? Niech Maryja, Królowa Wszystkich Świętych, pomaga nam czynić nasze życie drogą świętości.
Papież Franciszek. Anioł Pański Uroczystość Wszystkich Świętych. Plac Świętego Piotra 1 listopad 2024 r.
► MODLITWA ZA ZMARŁYCH ASYSTENTÓW I CZŁONKÓW AKCJI KATOLICKIEJ.
Miesiąc listopad to czas naszej szczególnej pamięci i modlitwy za zmarłych. Zachęcamy, by podczas listopadowych spotkań formacyjnych polecać w modlitwie zmarłych członków i asystentów Akcji Katolickiej, a także – jeśli to możliwe nawiedzić ich groby. Niech przywołanie w pamięci, Tych którzy odeszli z naszych Oddziałów będzie czasem wyrażenia Bogu wdzięczności za dar Ich życia oraz za wszelkie dobro, które uczynili dla wspólnoty i Kościoła.
► 11 LISTOPADA ŚWIĘTO NIEPODLEGŁOŚCI
We wtorek, 11 listopada obchodzić będziemy 107 rocznicę Odzyskania Niepodległości. W tym dniu modlić się będziemy w intencji naszej
Ojczyzny. Zachęcamy też, by podobnie jak w latach ubiegłych przygotować we współpracy z innymi wspólnotami (grupami duszpasterskimi w parafii, szkołą, samorządem) spotkania patriotyczne z okazji Święta Niepodległości np. okolicznościową prelekcję, wieczornicę ze śpiewem pieśni patriotycznych lub wieczór poezji patriotycznej.
Zachęcamy również do odmawiania koronki i modlitwy za Ojczyznę za wstawiennictwem św. Andrzeja Boboli.
► UROCZYSTOŚĆ CHRYSTUSA KRÓLA ŚWIĘTO PATRONALNE POZNAŃ 23 LISTOPADA 2025
Zapraszamy do katedry poznańskiej w niedzielę, 23 listopada br. na godz. 10:00 na Mszę św. z okazji naszego święta patronalnego. Po Eucharystii odbędzie się okolicznościowe spotkanie w Sali Muzeum Archidiecezjalnego.
► ZMIANA TERMINU ZEBRANIA RADY DIAK 13 GRUDNIA 2025 r.
Informujemy, że zebranie Rady DIAK odbędzie się w sobotę 13 grudnia 2025r. Szczegółowy program spotkania zostanie przedstawiony w następnej Currendzie.
► NR KONTA BANKOWEGO DIAK: Bank PEKAO S.A. II/o Poznań 10 1240 1763 1111 0000 1812 9605
► GODZINY PRACY BIURA DIAK: wtorek 13:00 ÷ 16:00 oraz czwartek 13:00 ÷ 17:00
Katecheza XI / 2025 (Pielgrzymi nadziei!, Warszawa 2024, s. 221-230)
Życie wieczne wypełnieniem nadziei
ks. Wiesław Łużyński – Toruń / Streszczenie – AK Przemyśl i AK Poznań
I. Wprowadzenie:
Można powiedzieć, że chrześcijaństwo jest religią nadziei. Należy jednak zapytać, jak ją rozumieć w świetle Dobrej Nowiny, którą głosi człowiekowi Chrystus? Pan Jezus przyszedł na ziemię, aby pojednać człowieka z Bogiem. Nie jest kimś takim jak Barabasz lub Spartakus.
Nie jest buntownikiem, nie był rewolucjonistą, który zamierzał przekształcić doczesne struktury społeczne i polityczne. Nie był powstańcem, który chciał wyzwolić Izraela spod panowania rzymskiego. Nie realizował celów społecznych bądź politycznych. Jego misja była ściśle religijna. U początku swej publicznej działalności poddany jest kuszeniu na pustyni (Mt 4,1–11). Szatan kusi Chrystusa, aby porzucił swoją Boską misję na rzecz jakiegoś posłannictwa doczesnego. Chrystus odrzuca te pokusy. Przyszedł na ziemię, aby zbawić człowieka. Nie buduje tu na ziemi jakiegoś doskonałego porządku społecznego, ale ofiarowuje człowiekowi nadzieję, która przekracza próg śmierci.
II. Rozważanie:
1. Potrzeb nadziei małych i większych.
Nadzieję można interpretować w różny sposób. Potrzebujemy nadziei małych i większych. Wyznaczamy sobie cele, które nadają sens naszej egzystencji. Gdy jednak nasze ziemskie projekty zostają zrealizowane, okazuje się, że nie zaspokajają wszystkich ludzkich pragnień. Człowiek potrzebuje zatem wielkiej nadziei zakorzenionej w Bogu. Zatem cele cząstkowe, doczesne powinny wpisywać się w perspektywę wielkiej nadziei życia wiecznego. Chrześcijaństwo proponuje człowiekowi perspektywę życia wiecznego płynącą od Chrystusa zmartwychwstałego.
2. Nadziei chrześcijańskiej, prowadzi poza próg śmierci.
Chrześcijanie nie wiedzą dokładnie, jaka będzie przyszłość i co ich czeka. To właśnie w Jezusie człowiek odkrywa prawdziwe znaczenie swojego życia i śmierci. On nie tylko jak filozof uczy sztuki bycia prawym człowiekiem, ale przede wszystkim jak prawdziwy pasterz sam przechodzi ciemną dolinę śmierci i rozświetla tajemnicę przejścia ku wieczności (SS, 6). To jest właśnie prawdziwy sens nadziei chrześcijańskiej, która prowadzi poza próg śmierci. Benedykt XVI podkreśla, że w chrześcijaństwie wieczność „przypomina moment ostatecznego zaspokojenia, w którym pełnia obejmuje nas, a my odnajdujemy pełnię” (SS, 12). Zatem człowiek ostateczne spełnienie znajduje w Bogu. W tym sensie można powiedzieć, że człowiek zostaje zbawiony przez miłość. Bóg jest pełnią miłości.
3. Chrześcijańskie pojmowanie nieśmiertelności.
Doświadczając miłości Boga, człowiek zaczyna rozumieć, czym jest życie. Jej sens zawiera się w osobistej relacji z Tym, który jest źródłem życia. Chrześcijańskie pojmowanie nieśmiertelności ma dialogiczny charakter i łączy się z Bogiem. Stwórca nie pozwoli, by zginęło Jego stworzenie. Bóg jako komunia Trzech Osób jest nieśmiertelnością. To relacja z Nim czyni nieśmiertelnym. „Prawdziwa granica pomiędzy śmiercią a życiem przebiega właściwie nie w śmierci biologicznej, ale pomiędzy byciem razem z tym, który jest Życiem, a izolacją, która to bycie razem odrzuca” (J. Ratzinger). Kto pozostaje w ożywczym dialogu z Bogiem – nie umiera. Życie wieczne rozpoczyna się już, tu i teraz, we wspólnocie z Bogiem. Nadzieja chrześcijańska nie jest jedynie oczekiwaniem lepszego świata, szczęścia realizującego się „tu i teraz. Nie obiecuje zbudowania „Królestwa Bożego” na ziemi. Obietnica ziemskiego raju nieuchronnie będzie iluzją. Doczesność zawsze będzie naznaczona udrękami i trudami. Wszelkie ludzkie próby osiągnięcia nieśmiertelności na pewno zakończą się niepowodzeniem. Jeśli człowiek chce zająć miejsce Boga, pozostanie poza prawdziwym życiem, którym jest Bóg. Człowiek jest jedynie stworzeniem i może poruszać się w jego obrębie. Jedynie pełna miłości relacja ze Stwórcą może go uchronić od śmierci. Spełnienie wszystkich ludzkich nadziei nastąpi dopiero w wieczności.
III. Wnioski i postulaty pastoralne:
➢ Wraz z Chrystusem możemy modlić się do Boga „Ojcze nasz”. Bóg jest naszym Ojcem. Nasza nadzieja sięga poza granicę śmierci, aż do momentu, kiedy spotkamy się z Ojcem w Jego domu, gdzie mieszkań jest wiele. Jest tam miejsce również dla mnie.
➢ Kiedy myślimy o śmierci i wieczności, niejednokrotnie odczuwamy lęk i smutek. Chrystus zaprasza nas do tego, byśmy przełamali nasze obawy i z nadzieją spojrzeli na ten moment, byśmy w Bogu czerpali niezawodną nadzieję. To, co budzi w nas lęk, niech stanie się źródłem ufności.
➢ Niech w tym wewnętrznym przełamaniu pomoże nam modlitwa o dobrą śmierć. Dobrą to znaczy taką, na którą będziemy przygotowani. Po wiatyku, spowiedzi, przyjęciu komunii świętej i namaszczeniu chorych. Dobra śmierć to taka, kiedy rozstajemy się z tym światem pojednani z Bogiem, kiedy ze spokojem odchodzimy do domu Ojca. Módlmy się o takie właśnie odejście do wieczności.
➢ Temat dobrej śmierci podejmujmy na rozmyślaniu w czasie lektury Pisma Świętego. Niech Słowo Boże kształtuje w nas pozytywne myślenie dotyczące końca życia, śmierci, przejścia z tego świata do nieba.
➢ Pomocą w naszym nawróceniu się w kwestii wieczności niech będzie troska o naszych bliskich zmarłych. Pamiętajmy o nich w modlitwie. Prośmy o intencję Mszy św., zwłaszcza w rocznicę ich śmierci.
➢ Módlmy się za nich na Eucharystii wraz z bliższą i dalszą rodziną oraz ze wspólnotą parafialną. Idźmy na uroczystości pogrzebowe naszych znajomych.
➢ Pamiętajmy o grobach naszych bliskich i członków rodziny. Utrzymujmy je w czystości i ładzie nie tylko w okolicach Wszystkich Świętych i Dnia Zadusznego, ale również w ciągu roku. Wizyta na cmentarzu niech będzie okazją do modlitwy, refleksji na temat przemijania, prośby o nadzieję płynącą od Boga.
Króluj nam Chryste! – ks. Roman
