Currenda 12/2024

Adwent – czas oczekiwania

Oczekiwanie, czekanie jest wymiarem, który przekracza całe nasze istnienie osobiste, rodzinne i społeczne. Oczekiwanie jest obecne w tysiącu sytuacji, począwszy od tych najmniejszych i najbardziej banalnych, aż po najważniejsze, które angażują nas całkowicie i do głębi. Mamy na myśli między innymi oczekiwanie dwojga małżonków na dziecko, oczekiwanie na rodzica lub przyjaciela, który przybywa z daleka, aby nas odwiedzić; myślimy o młodym człowieku, czekającym na wynik końcowego egzaminu lub rozmowy w pracy; w stosunkach uczuciowych – o czekaniu na spotkanie z ukochaną osobą, na odpowiedź na list lub na przyjęcie przebaczenia… Można by powiedzieć, że człowiek żyje, dopóki czeka, dopóki w jego sercu żyje nadzieja. I po jego oczekiwaniach rozpoznaje się człowieka: naszą „postawę” moralną i duchową można zmierzyć tym, na co czekamy, w czym pokładamy nadzieję. A zatem każdy z nas może zadać sobie pytanie, zwłaszcza w tym okresie, który przygotowuje nas do Bożego Narodzenia: a ja na co czekam?

Rozważanie Ojca Świętego
Benedykta XVI

KOMUNIKATY

► ZEBRANIE RADY DIAK 7 GRUDNIA 2024
Serdecznie zapraszam P.T. członków Rady DIAK w sobotę 7 grudnia br. na zebranie Rady. Spotkanie rozpoczniemy o godz. 10.00 Mszą św. w Kościele Św. Małgorzaty przy Rynku Śródeckim. Bezpośrednio po Eucharystii przejdziemy do Sali Archiwum Archidiecezjalnego w Poznaniu, gdzie odbędzie się dalsza część spotkania. Szczegółowy program Rady wraz z materiałami zostaną przesłane odrębnym e-mailem.
Prosimy o potwierdzenie obecności do 5 grudnia br.

► SPRAWOZDANIE Z DZIAŁALNOŚCI POAK ZA ROK 2024
Wzorem lat poprzednich prosimy o wypełnienie i przesłanie sprawozdania z działalności POAK za rok 2024 wraz z aktualną listą członków do dnia 15 grudnia br. e-mailem (scan z podpisami), lub listownie na adres biura.
Prosimy Państwa Prezesów o przekazanie sprawozdań w wyznaczonym terminie. Na podstawie otrzymanych sprawozdań, zostanie sporządzona zbiorcza informacja o pracy POAK za rok 2024 na sprawozdawcze spotkanie Rady DIAK.

► NOWENNA PRZED BEATYFIKACJĄ SŁUGI BOŻEGO KS.STANISŁAWA STREICHA I MOŻLIWOŚĆ WYPOŻYCZENIA WYSTAWY
Zachęcamy do włączenia się w modlitwę Nowenną przed beatyfikacją Sługi Bożego ks. Stanisława Streicha. Tekst nowenny dostępny jest na stronie Archidiecezji Poznańskiej, a kapłani w parafiach otrzymali ją w wersji drukowanej. Uzupełnieniem modlitwy dziewięciomiesięcznej nowenny, może być wystawa o Księdzu Stanisławie Streichu, którą przygotowaliśmy na Forum, a która jest wypożyczana do parafii. Informacja o wystawie była przekazana we wcześniej wysłanej informacji mailowej. Terminy wypożyczenia wystawy prosimy uzgadniać telefonicznie w godzinach pracy Biura DIAK. Zapraszamy.

► MATERIAŁY FORMACYJNE NA ROK 2025
Prosimy o odbiór zamówionych materiałów formacyjnych w godzinach pracy Biura.

► KONKURS PLASTYCZNY ,,WAŻNE MIEJSCA W ŻYCIU ARCYBISKUPA ANTONIEGO BARANIAKA”
W dniu 13 listopada br. Komisja w składzie:

• Andrzej Karpiński – artysta plastyk przewodniczący
• Danuta Gordziejczyk – nauczyciel plastyki
• Elżbieta Kmak – nauczyciel plastyki
• Zygmunt Pirogowicz – Prezes DIAK
• Emilia Rogalińska – wiceprezes DIAK
• Maria Gliszczyńska – sekretarz Komisji

wyłoniła po 3 laureatów w każdej kategorii wiekowej, oraz wyróżniła po 3 prace w każdej z kategorii.
Nazwiska osób nagrodzonych znajdują się na stronie Akcji Katolickiej. Wręczenie nagród i dyplomów nastąpi podczas uroczystej Mszy Św. celebrowanej przez Ks. Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego Metropolitę Poznańskiego w dniu 25 listopada br. o godz. 18.00. Msza św. Cała uroczystość będzie transmitowana przez Telewizję Trwam.

► GODZINY PRACY BIURA DIAK

wtorek 13:00 ÷ 16:00
czwartek 13:00 ÷ 17:00

► NUMER KONTA BANKOWEGO DIAK

Bank PEKAO S.A. II/o Poznań
10 1240 1763 1111 0000 1812 9605

Katecheza XII / 2024
Dialog Kościoła ze światem współczesnym
ks. Tadeusz BORUTKA, Bielsko-Biała – Streszczenie / AK Poznań

I. Wprowadzenie:
Dobrze wiemy, że Kościół Chrystusowy jest tajemnicą obecności Boga w swoim ludzie. Kościół jest też instytucją i wspólnotą bosko-ludzką i ma charakter dialogalny i dialogowy zarazem. Taki charakter nadała mu Trójca Święta i jego założyciel Jezus Chrystus. Potrzebny jest w nim wertykalny dialog z Chrystusem i horyzontalny dialog z naszymi braćmi i siostrami w wierze.

II. Rozważanie:
Czym właściwie jest dialog? Samo słowo „dialog”, pochodzące z języka greckiego, oznacza rozmowę osób. Dialog (grec. dialegomai – rozmawiać) to rozmowa, która powinna mieć na celu wzajemne konfrontowanie i zrozumienie poglądów, a także współdziałanie w zakresie społecznego odkrywania prawdy, obrony wartości ogólnoludzkich oraz uczestnictwo w dziele zaprowadzania sprawiedliwości społecznej i pokoju, czyli realizacji „dobra wspólnego”.
Dialog „ad intra” i „ad extra”. Można powiedzieć, że od czasu Soboru Watykańskiego II, podkreśla się rolę dialogu wewnątrzkościelnego (ad intra) ugruntowującego w wierze i kształtującego zmysł wiary oraz zwraca uwagę, że wszystkie dialogi zewnętrzne (ad extra), które muszą stanowić spójne świadectwo wyznawanej wiary i praktyki życia chrześcijańskiego. Kościół jest więc wspólnotą dialogową, bo nieustannie podejmowane są w nim różne rodzaje dialogu: dialog wewnętrzny, dialog ekumeniczny, dialog międzyreligijny czy dialog kulturowy. Dialog, jaki
podejmuje i prowadzi Kościół, jest zawsze dialogiem zbawienia.
Dialog sanktyfikacyjny i ewangelizacyjny. Dialog zbawienia może przyjmować podwójną postać: dialogu sanktyfikacyjnego (uświęcającego) – „Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. […] A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie” (J 17, 17 i 19) – i dialogu ewangelizacyjnego – „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu, w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego…
Istota dialogu – troska chrześcijanina o rozwój własnej duchowości, otwarcie się na Bożą łaskę, dary Ducha Świętego, oraz na charyzmaty, by służyć nimi wspólnocie Ludu Bożego Kościół a dialog. Aby Kościół mógł funkcjonować w sposób właściwy, zgodny z wolą Chrystusa, konieczny jest stały dialog między wszystkimi członkami Kościoła. W dialogu tym szuka się przede wszystkim prawdy. Świadomość prawdy w takim dialogu ma podłoże racjonalne, ale bazuje także na uzasadnionej rozumowo wierze (fides quaerens intellectum – wiara szukająca zrozumienia). Ważnym zagadnieniem w aspekcie odkrywania i zgłębiania prawdy na drodze dialogu jest budowanie pomostów pomiędzy doczesnością a wiecznością. Z racji swojej zbawczej misji Kościół jako „zaczyn i niejako dusza społeczności ludzkiej” (KDK, 40) czuje się odpowiedzialny za świat i całą ludzkość, dlatego podejmuje z nią dialog. Dotyczy on kilku niezwykle ważnych w aspekcie przyszłości świata kwestii: „przezwyciężania znieczulicy i patologii społecznych, kształtowania właściwej kultury odniesień międzyludzkich, upowszechniania ducha służby społecznej oraz realizowania opcji preferencyjnej na rzecz ubogich, czyli podejmowania dzieła miłości miłosiernej”.

III. Wnioski i postulaty pastoralne:
➢ Dialog jest zadaniem wszystkich członków Kościoła, a więc obowiązuje także ludzi świeckich tworzących apostolat społeczny katolików świeckich.
➢ Zajmując się apostolatem społecznym, katolicy świeccy winni to czynić na własną odpowiedzialność, bez angażowania autorytetu instytucjonalnego Kościoła. Mają się odznaczać: znajomością katolickiej nauki społecznej, gruntowną wiedzą na temat dziedzin życia społecznego, znajomością metodyki działania społecznego.
➢ Dialog wymaga określonych predyspozycji moralnych, takich jak: uczciwość, szczerość, prawdomówność, cierpliwość, roztropność, rzetelność, delikatność itp.
➢ Dialog zaczyna się w rodzinie, która jest „domowym Kościołem” (Ecclesia domestica), albo – inaczej mówiąc – „Kościołem w miniaturze” (Ecclesiola). Przez sakramentalne małżeństwo Bóg sam wskazuje i uświęca drogę dialogu, który współmałżonkowie winni podejmować każdego dnia na nowo. Niezbędny jest również czas na dialog rodziców i dzieci oraz członków wielopokoleniowych rodzin.
➢ W dialogu chodzi o wzajemne poznanie się, ubogacenie, współpracę, poszukiwanie prawdy, tworzenie dobra i piękna w duchu pokoju, o uczenie się także od innych, korzystanie z ich przemyśleń i osiągnięć.
➢ Niebezpieczny dla dialogu jest „werbalizm”. W dialogu chodzi nie tylko o to, by nie wypowiadać słów bez pokrycia, ale także, by brać odpowiedzialność za słowo.
➢ W dialogu należy się wystrzegać także „instrumentalizmu”, który prowadzi do „urzeczowienia” partnera dialogu i chęci posługiwania się nim dla realizacji własnych, często ukrytych celów.
➢ Niebezpieczny dla dialogu jest „utylitaryzm”. Polega on na szukaniu wszędzie własnej korzyści. Należy nadto pamiętać o tym, że zawsze trzeba szukać prawdy, a nie forsować własne racje, i że nie wolno zgadzać się za wszelką cenę na kompromisy. Istnieją bowiem granice kompromisu. Nie może być kompromisu w sprawach podstawowych wartości: prawdy, dobra i piękna.
➢ Dialog Akcji Katolickiej winien iść niejako w dwu kierunkach. Ma to być dialog najpierw z hierarchią dla lepszego zrozumienia i pogłębienia racji teologicznych, a następnie dialog z innymi świeckimi – w celu kształtowania właściwego „zmysłu wiary” w tym względzie.
➢ Dobra inspiracja opiera się zawsze na dwu zasadach, czyli „solidarności” i „pomocniczości”.

Króluj nam Chryste! – ks. Roman

Currenda grudzień 2024r Copy

Katecheza XII / Addenda (www.iubilaeum2025.va)
Iubilaeum A.D. MMXXV / Jubileusz – Rok Pański 2025
Akcja Katolicka Archidiecezji Poznańskiej

I. Modlitwa Jubileuszu
Ojcze, który jesteś w niebie, niech wiara, którą nam dałeś w Twoim Synu Jezusie Chrystusie, naszym Bracie, i płomień miłości rozlany w naszych sercach przez Ducha Świętego, obudzą w nas błogosławioną nadzieję na przyjście Twojego Królestwa. Niech Twoja łaska przemienia nas w pracowitych siewców ewangelicznych ziaren, które będą zaczynem ludzkości i kosmosu, w ufnym oczekiwaniu nowego nieba i nowej ziemi, gdy moce Zła zostaną pokonane, a Twoja chwała objawi się na wieki. Niech łaska Jubileuszu ożywi w nas, Pielgrzymach nadziei, pragnienie dóbr niebieskich i rozleje po całej ziemi radość i pokój naszego Odkupiciela. Tobie Boże, błogosławiony po wsze czasy, niech będzie cześć i chwała na wieki. Amen.

II. Czym jest Jubileusz
„Jubileusz” to nazwa roku szczególnego: wydaje się, że pochodzi od instrumentu, którym posługiwano się by obwieścić jego początek; jest to yobel, barani róg, którego dźwięk rozbrzmiewa w Dzień Przebłagania (Jom Kippur). Święto to jest obchodzone co rok, ale szczególnego znaczenia nabiera, gdy zbiega się z początkiem roku jubileuszowego. Pierwszą ideę na ten temat znajdujemy w Biblii: w roku 50-tym ma być obchodzony jubileusz, jako rok dodatkowy po cyklu siedmiu pełnych lat szabatowych, przypadających co siedem lat. (por. Kpł 25, 8-13). Choć nie jest to łatwe do osiągnięcia, został zaproponowany jako okazja do przywrócenia prawidłowej relacji z Bogiem, między ludźmi i z całym stworzeniem; obejmował przebłaganie za grzechy, powrót do swej własności i odpoczynek całej ziemi. Ewangelia według św. Łukasza, cytując proroka Izajasza, opisuje misję Jezusa w ten sposób: „Duch Pański spoczywa na mnie; ponieważ mnie namaścił i posłał mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski od Pana” (Łk 4, 18-19; por. Iz 61, 1-2). Te słowa Jezusa stały się także czynami wyzwolenia i nawrócenia w codziennych spotkaniach z Nim i relacjach.
W 1300 roku Bonifacy VIII ogłosił pierwszy Jubileusz, nazywany również „Rokiem Świętym”, ponieważ jest to czas, w którym doświadczamy, że świętość Boga nas przemienia. Okres jego występowania zmieniał się na przestrzeni lat: na początku odbywał się co 100 lat; następnie, w roku 1343 r. został skrócony do 50 lat przez papieża Klemensa VI, a ostatecznie do 25 lat w 1470 r. przez Pawła II. Odwołuje się on także do momentów „nadzwyczajnych”: np. w 1933 r. Pius XI chciał upamiętnić rocznicę Odkupienia, a w 2015 r. papież Franciszek ogłosił Rok Miłosierdzia. Inny był również sposób świętowania tego roku: pierwotnie zbiegał się on z wizytą w rzymskich bazylikach św. Piotra i Pawła, sukcesywnie wraz z kolejnymi pielgrzymkami, dodano inne znaki, jak np. Drzwi Święte. Uczestnicząc w Roku Świętym można uzyskać odpust zupełny.

III. Logo Jubileuszu 2025

Logo przedstawia cztery postacie, symbolizujące ludzkość pochodzącą z czterech różnych zakątków ziemi. Obejmują się wzajemnie, aby ukazać solidarność i braterstwo, które jednoczą narody.

Postać stojąca na samym przodzie przylega do krzyża. Jej postawa jest znakiem nie tylko wiary, ale również nadziei, której nigdy nie można porzucić, ponieważ potrzebujemy jej zawsze i przede wszystkim w najbardziej trudnych momentach.

Warto przyjrzeć się falom i sile, która je wywołuje, aby zauważyć, że pielgrzymka życia nie zawsze odbywa się po spokojnych wodach.

Często zarówno osobiste przeżycia, jak i różne wydarzenia na świecie, wzywają nas jeszcze mocniej do nadziei. Dlatego należy zwrócić uwagę na dolną część krzyża, swym kształtem przypominającą kotwicę, stabilizującą łódź podczas wysokiej fali. Jak wiemy, kotwica była często używana jako metafora nadziei. Kotwica nadziei to w rzeczywistości nazwa nadawana w żargonie morskim dryfkotwie, używanej przez łodzie do wykonywania manewrów awaryjnych w celu ustabilizowania statku podczas sztormu.

Nie można pominąć faktu, że obraz ten ukazuje, iż podróż pielgrzyma nie jest faktem indywidualnym, ale wspólnotowym, naznaczonym rosnącym dynamizmem, który coraz bardziej przybliża nas ku krzyżowi.

Krzyż nie jest bynajmniej statyczny, lecz dynamiczny, pochyla się ku ludzkości, jakby zmierzał w jej stronę, nie zostawiając jej samej, bez pomocy, ale zapewniając o swojej obecności i dając poczucie bezpieczeństwa płynącego z nadziei.

Wreszcie kolorem zielonym wyraźnie widać motto jubileuszu 2025: Peregrinantes in Spem (łac.) – Pielgrzymi Nadziei.

Króluj nam Chryste! – ks. Roman