Currenda 2/2026
11 stycznia 2026|21:23
„Nie jest dobrze, by człowiek był sam”.
„Nie jest dobrze, by człowiek był sam” (Rdz 2, 18). Od początku Bóg, który jest miłością, stworzył człowieka dla komunii, wpisując w jego istotę wymiar relacji. W ten sposób nasze życie, ukształtowane na obraz Trójcy Świętej, jest powołane do pełnego realizowania się w dynamizmie relacji, przyjaźni i wzajemnej miłości. Jesteśmy stworzeni, by przebywać razem, a nie samotnie. I właśnie dlatego, że ów projekt komunii jest tak głęboko wpisany w ludzkie serce, doświadczenie opuszczenia i samotności przeraża nas i okazuje się dla nas bolesne, a nawet nieludzkie. Staje się ono jeszcze bardziej dotkliwe w czasie słabości, niepewności i poczucia braku bezpieczeństwa, często spowodowanych wystąpieniem jakiejś poważnej choroby. Jednocześnie, ze smutkiem dzielę cierpienie i samotność tych, którzy z powodu wojny i jej tragicznych następstw, znajdują i się bez wsparcia i pomocy: wojna jest najstraszniejszą z chorób społecznych, a osoby najsłabsze płacą za nią najwyższą cenę. Trzeba jednak podkreślić, że nawet w krajach, które cieszą się pokojem i większymi zasobami, czas starości i choroby jest często przeżywany w samotności, a niekiedy wręcz w opuszczeniu.
Ta smutna sytuacja jest przede wszystkim konsekwencją kultury indywidualizmu, która wychwala wydajność za wszelką cenę i kultywuje mit efektywności, stając się obojętną, a nawet bezlitosną, gdy ludzie nie mają już siły, by dotrzymać kroku. Staje się wtedy kulturą odrzucenia, w której „ludzie nie są już postrzegani jako podstawowa wartość, którą należy szanować i chronić, szczególnie jeśli są ubodzy lub niepełnosprawni, jeśli «nie są jeszcze potrzebni» – jak dzieci nienarodzone – lub «nie są już potrzebni» – jak osoby starsze” (Enc. Fratelli tutti, 18). Warto, abyśmy raz jeszcze usłyszeli to biblijne słowo: nie jest dobrze, by człowiek był sam! Bóg wypowiada je na samym początku stworzenia, i w ten sposób ukazuje nam głęboki sens swojego planu dla ludzkości, ale jednocześnie, ukazuje śmiertelną ranę grzechu, którą wprowadzamy rodząc podejrzenia, pęknięcia, podziały, a zatem izolację. Grzech dotyka człowieka we wszystkich jego relacjach: z Bogiem, z samym sobą, z innymi, ze stworzeniem. Taka izolacja sprawia, że zatracamy sens istnienia, odbiera nam radość miłości i sprawia, że doświadczamy przytłaczającego poczucia samotności we wszystkich kluczowych etapach życia. Bracia i siostry, pierwszą formą opieki, jakiej potrzebujemy w chorobie, jest bliskość pełna współczucia i czułości. Dlatego opieka nad chorym oznacza przede wszystkim troskę o jego relacje, wszystkie jego relacje: z Bogiem, z innymi – rodziną, przyjaciółmi, pracownikami służby zdrowia – ze stworzeniem, z samym sobą. Czy jest to możliwe? Tak, jest to możliwe i wszyscy jesteśmy wezwani do zaangażowania się, aby tak się stało. Chorzy, słabi, ubodzy są w sercu Kościoła i muszą być także w centrum naszej ludzkiej uwagi oraz duszpasterskiej troski. Nie zapominajmy o tym! Powierzmy się Najświętszej Maryi Pannie, Uzdrowieniu Chorych, aby wstawiała się za nami i pomagała nam być twórcami bliskości i relacji braterskich.
Orędzie Ojca Św. Franciszka na XXXII Światowy Dzień
Chorego Rzym 11 luty 2024 r.
KOMUNIKATY
► SPOTKANIE OPŁATKOWE AKCJI KATOLICKIEJ Z ABP. ZBIGNIEWEM ZIELIŃSKIM
2 stycznia 2026 r. w Sali Archiwum Archidiecezjalnego w Poznaniu miało miejsce spotkanie opłatkowe członków Akcji Katolickiej Archidiecezji Poznańskiej z Abp. Zbigniewem Zielińskim. Rozpoczęło się od śpiewania kolęd oraz odczytanych przez diecezjalnego asystenta kościelnego ks. kan. Romana Dworackiego słów Ewangelii. Zebranych powitał prezes DIAK Zygmunt Pirogowicz. Następnie Abp Zbigniew Zieliński podziękował za dzieła, których podejmuje się Akcja Katolicka w parafii oraz w diecezji, podkreślając największe przedsięwzięcie, jakim jest Ogólnopolskie Forum Duszpasterskie wskazujące drogę działania w kolejnym roku liturgicznym.
► ZEBRANIE RADY DIAK.
W dniu 7 lutego zapraszamy członków Rady na zebranie sprawozdawcze Rady DIAK. Obrady rozpoczniemy Mszą św. o godz. 10:00 w kaplicy Najświętszego Sakramentu w Katedrze Poznańskiej. Msza św. zostanie odprawiona w intencji zmarłego ks. prof. Bogdana Częsza, który współpracował z Akcją Katolicką. Po mszy św. przejdziemy do Sali Archiwum Archidiecezjalnego, gdzie rozpoczniemy obrady Rady o godz. 11:30. Szczegółowy program zostanie przesłany wraz z materiałami w oddzielnej korespondencji.
► WIELKOPOSTNY DZIEŃ SKUPIENIA.
Zapraszamy na Wielkopostny Dzień Skupienia w dniu 21 lutego 2026 r., który odbędzie się w Pniewach w Sanktuarium Św. Urszuli Ledóchowskiej. Dzień skupienia rozpoczniemy o godz. 10.00. W programie Msza św., Droga Krzyżowa, Adoracja, możliwość skorzystania z Sakramentu Pokuty, konferencja, poczęstunek. Z przyczyn organizacyjnych prosimy o zgłaszanie chętnych do biura DIAK do dnia 7 lutego (Rada DIAK).
► NR KONTA BANKOWEGO DIAK: Bank PEKAO S.A. II/o Poznań 10 1240 1763 1111 0000 1812 9605
► GODZINY PRACY BIURA DIAK: wtorek 13:00 ÷ 16:00 oraz czwartek 13:00 ÷ 17:00
Katecheza II / 2026 (Uczniowie – misjonarze, Warszawa 2025, s. 63-99)
Duch Święty namaszcza i kształtuje ucznia oraz misjonarza Jezusa Chrystusaks.
Krzysztof Guzowski KUL / Streszczenie – AK Poznań
I. Wprowadzenie:
Na szczycie wydarzeń Paschy Chrystusa: Męka, Śmierć, Zmartwychwstanie, Wniebowstąpienie i Zesłanie Ducha Świętego, znajduje się wydarzenie zesłania Ducha Świętego, w wyniku, którego uległa zmianie cała dotychczasowa rzeczywistość uczniów. Gdy ich Mistrz był jeszcze na ziemi, szli ze swoimi sprawami do Niego bezpośrednio, a po przyjściu Parakleta poddali się Jego prowadzeniu. Stąd i nasza tożsamość jako chrześcijan powiązana jest ściśle z tajemnicą Namaszczenia, które oznacza osobę Ducha Świętego oraz Jego dzieło, określane jako Nowa Pięćdziesiątnica – nowa obecność Ducha Świętego w świecie ludzi.
II. Rozważanie:
1. Namaszczenie Duchem przyczyną każdego dzieła chrześcijańskiego. Termin namaszczenie jest kluczem do zrozumienia trynitarnego źródła w powołaniu ucznia i w jego misji. Ojciec nas namaszcza w Chrystusie (na mocy Jego Paschy), mocą swego Ducha. Św. Łukasz doskonale wyjaśnia nam obecność owego namaszczenia w swojej Ewangelii i w Dziejach Apostolskich, w których ukazuje pewną ciągłość działania Ducha Świętego: ten sam Duch, który prowadził Jezusa w jego ziemskim życiu, teraz jako „Duch Jezusa” jest przewodnikiem Kościoła. Wszelki apostolat w Kościele znajduje się właśnie „na linii” aktywności Ducha Świętego.
2. Świadectwo o Chrystusie. Pierwszą i podstawową misją i powołaniem chrześcijanina – żyjącego i działającego pod namaszczeniem Ducha – jest dawanie świadectwa o Chrystusie żywym, obecnym i działającym w naszej historii osobistej i kościelnej. Świadectwo – a w sensie bardziej czynnym: świadczenie – jest tym dziełem Ducha Świętego w nas, które tworzy autentyczne relacje z Chrystusem. Świadczyć można jedynie na mocy poznania i osobistego spotkania z żywym Bogiem, które jest nam udzielone w mocy namaszczenia Ducha Świętego, rozumianego dynamicznie.
3. Prorocy jako „słuchający” Ducha Świętego. Istotą proroctwa nie jest przepowiadanie przyszłości, ale torowanie drogi Bogu do naszej teraźniejszości i naszej przyszłości, by to On był stale w centrum naszego życia, by był jego architektem, przewodnikiem i drogą. Chrześcijanie jednak gubią się w świecie, którego sytuacja ulega ciągłej przebudowie, a życie ludzkie podlega wielu wpływom, odciągającym je od Boga. Dlatego zadaniem chrześcijanina obdarzonego tym charyzmatem jest umacnianie braci, dodawanie otuchy oraz zachęty do wytrwania i wierności powołaniu. Duch Święty, udzielając nam światła wiary, pozwala poznawać sprawy przekraczające zdolności rozumu zarówno w odniesieniu do spraw wielkich, jak i w porządkowaniu spraw codziennych.
4. Dzieła natchnienia i oświecenia. Całe Pismo Święte jest „theopneustos”, co polskie tłumaczenie oddaje trzema słowami: „przez Boga natchnione” (2 Tm 3, 16). Pismo Święte bierze początek w Bogu i jest Jego własnym tchnieniem. Natchnienie należy rozpatrywać jako stałe działanie Ducha Świętego, zgodnie z tym, co nauczał Sobór Watykański II, że Pismo „natchnione przez Boga (…) w wypowiedziach Proroków i Apostołów pozwala rozbrzmiewać głosowi Ducha Świętego” (KO, 21). Innym terminem opisującym dzieło Ducha Świętego w umyśle i sercu człowieka podczas pobożnej lektury Pisma Świętego jest oświecenie. Jest to typowe działanie Ducha nauczającego i objawiającego prawdę w bezpośrednim kontakcie z duszą i umysłem osoby wierzącej. Myśl chrześcijańska rozróżnia kilka rodzajów światła i oświecenia: światło naturalne, światło wiary, światło łaski i światło chwały (w życiu wiecznym). Światło wiary pozwala poznać sprawy przekraczające zdolności rozumu, światło łaski rozpromienia i rozjaśnia życie wewnętrzne człowieka, światło chwały spłynie na nas i zatopimy się w nie w chwili spotkania Boga twarzą w twarz w wieczności. Ducha Świętego powinniśmy więc zawsze przywoływać, jeśli chcemy być oświeceni Bożym światłem.
III. Wnioski i postulaty pastoralne:
➢ Celem życia chrześcijańskiego jest codzienne zapraszanie Ducha Świętego do naszego życia (dar i zadanie), aby On stał się jedynym naszym Panem. Jest to zadanie dla zrzeszonych w Akcji Katolickiej, które zobowiązuje ich do większej troski o zrozumienie, że każda wspólnota ludzka, w tym Akcja Katolicka, jest dziełem Ducha Świętego i Syna, tzn. On jest twórcą więzi pomiędzy osobami w Kościele. W związku z tym należy częściej przyzywać Jego pomocy.
➢ Duch Święty jednak nigdy nie tworzy wspólnoty Kościoła z pominięciem Głowy, czyli Jezusa Chrystusa. Jeśli w Kościele tworzymy wspólnoty bez relacji do Jezusa Chrystusa, to taka wspólnota będzie tylko oparta na woli człowieka, a nie na woli Ducha Świętego.
➢ Chrześcijanin, namaszczony Duchem Chrystusa, doświadcza, jak bardzo pociąga go człowieczeństwo Jezusa, piękno Jego osobowości, systemu wartości. Z tego powodu Duch Święty chce, by wspólnoty chrześcijańskie miały i ceniły swoją duchowość, i wyrastały z przyjaźni z Chrystusem. O taką duchowość powinni starać się członkowie Akcji Katolickiej.
➢ Na fundamencie tej przyjaźni z Chrystusem (duchowości) Duch Święty daje też członkom wspólnot łaskę rozeznawania różnicy pomiędzy duchem synostwa Bożego (na wzór Chrystusa) a „duchem tego świata”. By Akcja Katolicka była w stanie we własnych środowiskach wprowadzać pokój i jedność, musi zgłębić to kryterium rozeznawania duchów i rozeznawania źródeł. To miłość do Chrystusa i poznanie Jego osoby sprawia, że Duch Święty rozpala w nas miłość do Boga wspólnoty kościelnej. Tu sprawdza się zasada: gdy dowiesz się, do kogo należysz, będziesz wiedział, co masz robić.
Króluj nam Chryste! – ks. Roman
