Currenda 4/2024
25 marca 2024|15:27
„Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie, i rzekł do nich: «Idźcie i wy do mojej winnicy»” (Mt 20, 3-4). „Idźcie i wy do mojej winnicy” — od owego dnia to wezwanie Pana Jezusa nie przestaje rozbrzmiewać w dziejach: skierowane jest do każdego człowieka, który przychodzi na świat. W naszych czasach, które wraz z Soborem Watykańskim II otrzymały nowe tchnienie Ducha Pięćdziesiątnicy, Kościół osiągnął bardziej żywą świadomość swojej misyjnej natury i raz jeszcze wsłuchał się w głos Pana, który posyła go na świat jako „powszechny sakrament zbawienia”1. Idźcie i wy. To wezwanie dotyczy nie tylko biskupów, kapłanów, zakonników i zakonnic, ale wszystkich, także świeckich, których Bóg wzywa osobiście, powierzając im do spełnienia misję w Kościele i w świecie. Św. Grzegorz Wielki przypomina o tym w kazaniu komentującym przypowieść o robotnikach winnicy: „Popatrzcie, najmilsi bracia, jak żyjecie, i sprawdźcie, czy już jesteście robotnikami Pana. Niech każdy oceni to, co czyni i osądzi, czy pracuje w winnicy Pańskiej”2. Szczególnie wspaniałe wypowiedzi na temat natury, godności, duchowości, misji i odpowiedzialności świeckich zawierają się w przebogatej spuściźnie doktrynalnej, duchowej i pasterskiej Soboru. Ojcowie soborowi, podejmując apel Chrystusa, wezwali wszystkich świeckich, mężczyzn i kobiety, do pracy w Jego winnicy: „Święty Sobór wzywa więc usilnie w imię Pana wszystkich świeckich, by chętnie, wielkodusznie i skwapliwie odpowiedzieli na wołanie Chrystusa, który w tej godzinie natarczywiej ich zaprasza, i na natchnienie Ducha Świętego. Młodzi niech uważają to wezwanie za skierowane szczególnie do siebie i niech je przyjmą z zapałem i wielkodusznie. Sam bowiem Pan przez ten Sobór święty zaprasza ponownie wszystkich świeckich, by z każdym dniem coraz ściślej się z Nim jednoczyli, a uważając Jego sprawę za swoją własną (por. Flp 2, 5), zespalali się w Jego zbawczym posłannictwie; wysyła On ich znowu do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam ma przyjść (por. Łk 10, 1)”3.
POSYNODALNA ADHORTACJA APOSTOLSKA OJCA ŚWIĘTEGO JANA PAWŁA II CHRISTIFIDELES LAICI
KOMUNIKATY
► Zebranie Rady DIAK
Informujemy , że w dniu 9 marca 2024 r. miało miejsce zebranie Rady DIAK. Rada dokonała wyboru Komisji Rewizyjnej, oraz członków z ramienia Rady do Kapituły Odznaczeń.
Wybrano Komisję Rewizyjną w składzie:
- Fiedler Zofia – przewodniczący
Kosmowski Piotr – wiceprzewodniczący
Jankowska Dobrochna – sekretarz
Bączkowska Halina – członek
Talarczyk Piotr – członek
Członkami Kapituły Odznaczeń zostali wybrani:
- Olejniczak Piotr
Uramowska Małgorzata
Kalendarium pracy AK AP uzupełniono o następujące punkty:
- Wielkopostny Dzień Skupienia 9 marca 2024 r.
- Marsz dla życia 26 maja 2024 r.
- Zjazd Rejonowy 24 sierpnia 2024 r.
- Rekolekcje dla członków AK AP Poznań 18-20 października 2024 r.
► Dziesiąta rocznica śmierci pierwszego Diecezjalnego Asystenta – ks. Prałata Stefana Schudego
27 marca 2024 r. przypada 10 rocznica śmierci księdza Prałata Stefana Schudego pierwszego Asystenta Diecezjalnego odrodzonej Akcji Katolickiej Archidiecezji Poznańskiej. W jego intencji została odprawiona Msza św. podczas Dnia Skupienia 9 marca 2024 r. W dniu 27 marca delegacja AK złoży kwiaty na jego grobie. O szczegółach powiadomimy Prezesów POAK pocztą elektroniczną.
► Nowenna w intencji Ojczyzny
Odpowiadając na Apel Przewodniczącego KEP księdza Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego, zapraszam do udziału w Nowennie w intencji Ojczyzny w dniach 16-24 marca 2024. Szczegóły na stronie nowenna 2120.pl
► Rocznica Chrztu Polski
14 kwietnia 2024 r. obchodzimy Święto Chrztu Polski. Zapraszamy do godnego uczczenia tego Święta.
► Materiały informacyjne, oraz plakat do ewentualnego wydrukowania zostały przekazane na skrzynki Prezesów POAK.
► GODZINY PRACY BIURA DIAK
wtorek 13:00 ÷ 16:00
czwartek 13:00 ÷ 17:00
► NUMER KONTA BANKOWEGO DIAK
Bank PEKAO S.A. II/o Poznań 10 1240 1763 1111 0000 1812 9605
Katecheza IV / 2024: Hierarchiczność, kolegialność i synodalność Kościoła
ks. Wiesław ŁUŻYŃSKI / Toruń
Streszczenie / AKAP Poznań
I. Wprowadzenie:
Temat katechezy zawiera zasady, które pozornie są sprzeczne. Z jednej strony chodzi o hierarchiczny ustrój Kościoła, czyli zadania biskupów z papieżem na czele, następnie kapłanów i diakonów. Z drugiej natomiast o kolegialność i synodalność Kościoła wyrażające się w upodmiotowieniu wszystkich jego członków. Jak to jest możliwe, by pogodzić ze sobą hierarchiczność Kościoła z jego kolegialnością i synodalnością?
II. Rozważanie:
Władza zmartwychwstałego Pana wyraża się w Kościele przez wielość darów duchowych lub charyzmatów, które Duch rozdziela pośród Ludu Bożego dla budowania jednego Ciała Chrystusa. W posługiwaniu się nimi należy szanować porządek wspólnoty kościelnej.
1. HIERARCHICZNOŚĆ
Chrystus ustanowił w swoim Kościele różne posługi dla dobra wspólnoty. Jako Dobry Pasterz powołał apostołów. Biskupi, ich następcy, są w Kościele pasterzami. Wraz z następcą św. Piotra stanowią widzialną Głowę całej wspólnoty. W osobach biskupów, których pomocnikami są prezbiterzy, obecny jest wśród wiernych Jezus Chrystus Najwyższy Kapłan. Zatem hierarchiczny ustrój Kościoła wiąże się z sukcesją następców apostołów, którzy przekazali im swoją władzę, urząd i chryzmat. Zatem hierarchiczny ustrój Kościoła jest gwarancją, że w sakramentach spotykamy żywego Chrystusa, a w interpretacji słowa Bożego odnajdujemy prawdę, która przekazał nam Chrystus.
2. KOLEGIALNOŚĆ
Kościołowi przewodzi papież – następca św. Piotra. Nie kieruje on jednak Kościołem jednoosobowo. Mistyczne Ciało Chrystusa współtworzą wszystkie jego części. Kolegialność w sensie ścisłym (tzw. efektywna) to sposób sprawowania władzy w Kościele związany z posługą pasterską biskupów tworzących wraz z papieżem i pod jego przewodnictwem Kolegium Biskupów. Pomiędzy biskupami istnieje również „poczucie kolegialności” (afektywna) znajdująca wyraz w różnych formach działania kolegialnego. Fundamentem tej kolegialności jest wspólnota sakramentalna istniejąca między członkami Kolegium Biskupów. Kolegialność wynika z apostolskiego charakteru Kościoła i ogranicza się wyłącznie do episkopatu. Jest to uprzywilejowana forma posługi pasterskiej sprawowanej przez biskupów w łączności z następcą św. Piotra.
3. SYNODALNOŚĆ
Różne mogą być formy działania kolegialnego biskupów:
a) Synod Biskupów. Praktyczną próbą realizacji zasady kolegialności jest Synod Biskupów. Jest on znakiem, że wszyscy biskupi uczestniczą w trosce o cały Kościół. Jego zadaniem nie jest rozstrzyganie przedstawionych mu spraw, a jedynie ich rozpatrywanie. Wspólnotowe rozeznawanie różnych kwestii kościelnych było praktyką znaną już od pierwszych wieków chrześcijaństwa. Słowem „synod” określano zgromadzenia kościelne zwoływane na szczeblu diecezjalnym, prowincjalnym, regionalnym, patriarchalnym lub powszechnym. Ich celem było rozeznawanie w świetle słowa Bożego i poprzez słuchanie Ducha Świętego różnych spraw o charakterze doktrynalnym, liturgicznym, kanonicznym i duszpasterskim, które pojawiały się na drodze pielgrzymowania Kościoła.
b) Synody partykularne. Inną formą aktywności kolegialnej biskupów są synody partykularne zwykle przeprowadzane w ramach określonej prowincji kościelnej.
c) Konferencje biskupów. Przejawem kolegialności biskupów są również konferencje biskupów. Chodzi tu głównie o krajowe konferencje episkopatów. Współpraca ta w ramach kraju bądź regionu służy umacnianiu wzajemnej znajomości, zrozumieniu, szacunku, szczerości i lojalności, pokonywaniu partykularyzmu i stronniczości.
d) Kuria Rzymska i „ad limina”. Przejawem kolegialności jest udział biskupów diecezjalnych w pracach Kurii Rzymskiej, a także wizyty biskupów ad limina. Są one środkiem budowania komunii między biskupami a papieżem.
e) Misje. Kolegialna współpraca biskupów powinna się realizować również w dziedzinie misji. Biskupi są konsekrowani nie tylko dla diecezji, ale dla zbawienia wszystkich ludzi.
Kościół istnieje po to, by ewangelizować i cały Lud Boży jest podmiotem głoszenia Ewangelii. W nim każdy ochrzczony jest wezwany, aby być misjonarzem, ponieważ wszyscy jesteśmy uczniami-misjonarzami.
Kościół został wezwany do aktywizowania posług i charyzmatów obecnych w jego życiu po to, by rozeznawać drogi ewangelizacji poprzez słuchanie głosu Ducha Świętego.
f) Synodalność i Podmiotowość
Synodalność oznacza, że cały Kościół jest podmiotem i że każdy w Kościele jest podmiotem. Wierzący są towarzyszami drogi. Są oni powołani do odgrywania aktywnej roli, ponieważ uczestniczą w jedynym kapłaństwie Chrystusa i są uzdolnieni do otrzymywania różnych charyzmatów, danych przez Ducha Świętego dla wspólnego dobra. Dla św. Pawła charyzmaty są objawieniem Ducha Świętego. Pierwotna gmina chrześcijańska przeżyła działanie Ducha Świętego bardzo mocno, wręcz „namacalnie”. Owocem tego były szczególne dary, np. dar języków, dar proroctwa, czy też cuda towarzyszące działalności Apostołów i diakona Szczepana.
Św. Paweł określa charyzmaty pojęciem charisma. Termin ten oznacza w Nowym Testamencie „szczególny dar łaski Bożej”. Charyzmaty to dary nadprzyrodzone, dane wiernym dla pożytku Kościoła (1 Kor 12,7; Rz 12,6). Istotną cechą charyzmatów jest to, że służą dobru całej społeczności, a nie tylko dobru osoby, która zostaje nimi obdarzona (1 Kor 12,7;14,12). Charyzmat nie pozbawia człowieka wolności, ale daje mu pewne możliwości działania do swobodnego wykorzystania. Udzielenie charyzmatu niekiedy nawiązuje do naturalnych zdolności człowieka czy też na nich bazuje, ale nie utożsamia się z nimi. Wielkości daru nie wyznaczają naturalne zdolności człowieka, ponieważ Chrystus udziela charyzmatów według określonej przez siebie „miary” (Ef 4, 7). Charyzmat jest darem, którym człowiek zostaje obdarzony bez jakichkolwiek zasług ze swej strony. Najbardziej charakterystyczną cechą charyzmatów jest to, że są one
darem nadprzyrodzonym, który ma służyć dobru całego Kościoła. Charyzmaty są wspólnym dobrem Kościoła, czymś istotnym dla jego życia i rozwoju. Nie są skarbem tylko okresu apostolskiego, ale są obecne w Kościele wszystkich czasów.Wszyscy wierni na mocy chrztu są wezwani do dawania świadectwa i głoszenia Słowa prawdy i życia, ponieważ są członkami prorockiego, kapłańskiego i królewskiego Ludu Bożego.
Funkcja kapłańska – Wszyscy wierni tworzący Mistyczne Ciało Chrystusa składają duchowe ofiary, modlitwy, cierpienia, trudne doświadczenia dla zbawienia świata. Funkcja prorocka – świadczymy o naszej przynależności do Chrystusa w miejscu, gdzie mieszkamy, pracujemy, spędzamy wolny czas.
Funkcja królewska – staramy się walczyć z grzechem, by królowała w nas łaska Boża. Służymy naszym braciom i siostrom zgodnie z zasadą, że władza, królowanie oznacza służbę.
III. Wnioski i postulaty pastoralne:
WNIOSKI:
- Na mocy chrztu świętego, każdy z nas, stał się członkiem wspólnoty kościelnej. Jest jej elementem. My jesteśmy Kościołem.
- Każdy z nas powinien utożsamiać się ze wspólnotą Kościoła. Nie jest on bowiem jedynie instytucją świadczącą usługi religijne ani czymś zewnętrznym wobec nas.
- Kościół. Jest to moja wspólnota i wszystkie jej troski są moimi troskami. Wszystkie jej radości są moimi radościami.
- Ważnym zadaniem dla nas jest odkrycie naszej podmiotowości w Kościele. Nie należymy do Kościoła, ale wszyscy jesteśmy Kościołem.
POSTULATY:
Należy wykorzystać różne możliwości bardziej zaangażowanego uczestnictwa w Kościele. zwłaszcza te związane ze strukturami parafialnymi. Rady duszpasterskie i ekonomiczne w parafiach potrzebują kompetentnych, odpowiedzialnych, uwrażliwionych na dobro parafii i całego Kościoła wiernych świeckich.
Zwłaszcza członkowie Akcji Katolickiej powinni wykorzystywać swoje talenty, uzdolnienia i charyzmaty dla dobra wspólnot kościelnych, do których należą.
Niech Akcja Katolicka będzie wspólnotą, w której ciągle urzeczywistnia się synodalność Kościoła. W ramach stowarzyszenia uczmy się tego, co jest charyzmatem stowarzyszenia, czyli współpracy wiernych świeckich z hierarchią kościelną. Uczmy się wzajemnego szacunku, umiejętności dialogu, dochodzenia do kompromisu, ustalania wspólnych celów i działań. Niech przez nasze zaangażowanie i doświadczenie bycia w Kościele harmonijnie układa się współpraca hierarchii i świeckich. Niech harmonizuje ze sobą hierarchiczność, kolegialność i synodalność Kościoła.
Króluj nam Chryste! – ks. Roman
