Currenda 4/2025
15 marca 2025|01:06
Nadzieja
Nadzieja rodzi się w istocie z miłości i opiera się na miłości, która wypływa z Serca Jezusa przebitego na krzyżu: „Jeżeli bowiem, będąc nieprzyjaciółmi, zostaliśmy pojednani z Bogiem przez śmierć Jego Syna, to tym bardziej, będąc już pojednani, dostąpimy zbawienia przez Jego życie” (Rz 5, 10). A Jego życie objawia się w naszym życiu wiary, które zaczyna się od chrztu, rozwija się w uległości wobec łaski Bożej, i dlatego jest ożywiane nadzieją, która, dzięki działaniu Ducha Świętego, jest stale odnawiana i niewzruszona. To właśnie Duch Święty, swoją nieustanną obecnością na drodze Kościoła, promieniuje w wierzących światłem nadziei: podtrzymuje ją jak pochodnię, która nigdy nie gaśnie, aby wspierać i ożywiać nasze życie. Istotnie, nadzieja chrześcijańska nie zwodzi ani nie rozczarowuje, ponieważ opiera się na pewności, że nic i nikt nigdy nie będzie w stanie oddzielić nas od Bożej miłości: „Któż nas może odłączyć od miłości Chrystusowej? Utrapienie, prześladowanie, głód, ucisk czy nagość, niebezpieczeństwo czy miecz? […] Ale we wszystkim tym odnosimy pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował. I jestem pewien, że ani śmierć, ani życie, ani aniołowie, ani Zwierzchności, ani rzeczy teraźniejsze, ani przyszłe, ani Moce, ani co [jest] wysoko, ani co głęboko, ani jakiekolwiek inne stworzenie nie zdoła nas odłączyć od miłości Boga, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym” (Rz 8, 35.37-39). Dlatego nadzieja ta nie ustępuje w obliczu trudności: opiera się na wierze i karmi się miłością, a tym samym pozwala iść naprzód w życiu.
Św. Augustyn pisze na ten temat: „Nie można żyć w jakimkolwiek stanie bez tych trzech uczuć duszy: wierzenia, ufania i kochania” [1]. Św. Paweł jest wielkim realistą. Wie, że życie składa się z radości i smutków, że miłość jest poddawana próbie, gdy wzrastają trudności, a nadzieja wydaje się załamywać w obliczu cierpienia. Mimo to pisze: „Chlubimy się także z ucisków, wiedząc, że ucisk wyrabia wytrwałość, a wytrwałość — wypróbowaną cnotę, wypróbowana zaś cnota — nadzieję” (Rz 5, 34).
Bulla ogłaszająca Jubileusz zwyczajny Roku 2025,
wydana na Lateranie 9 maja 2024r
Ojca Św. Franciszka
KOMUNIKATY
► ZEBRANIE RADY DIAK 8 MARCA 2025 R
W dniu 8 marca 2025 r miało miejsce Zebranie Sprawozdawcze Rady DIAK. Podczas obrad przedstawione zostały sprawozdania: Zarządu z pracy DIAK, oraz sprawozdanie finansowe; Z działalności POAK; Komisji Rewizyjnej.
Podjęto uchwały o przyjęciu sprawozdań, oraz udzieleniu absolutorium Zarządowi. Przyjęto zmianę w Kalendarium w zakresie zmiany terminu pielgrzymki na Jasną Górę na dzień 20-21 czerwca, oraz terminu Zjazdu Rejonowego na 30 sierpnia 2025 r.
Uchwalono przyjęcie nowych Regulaminów Obrad Rady DIAK, oraz Regulaminu Odznaczeń. Oba te regulaminy wejdą w życie po zatwierdzeniu przez Księdza Arcybiskupa Metropolitę Poznańskiego.
► ROCZNICA ŚMIERCI PIERWSZEGO DIECEZJALNEGO ASYSTENTA KS. PRAŁATA STEFANA SCHUDEGO.
27 marca 2025 r przypada 11 rocznica śmierci księdza Prałata Stefana Schudego, pierwszego Asystenta Diecezjalnego odrodzonej Akcji Katolickiej Archidiecezji Poznańskiej. W dniu 27 marca delegacja AK złoży kwiaty na jego grobie.
► ROCZNICA 1000-LECIA KORONACJI BOLESŁAWA CHROBREGO I ROCZNICA CHRZTU POLSKI.
14 kwietnia 2025 r obchodzimy święto Chrztu Polski, a 18 kwietnia przypada 1000-lecie Koronacji Bolesława Chrobrego. Plakaty na rocznicę Chrztu Polski były dystrybuowane w roku ubiegłym. Plakaty upamiętniające 1000-lecie Koronacji, są do nabycia w KIAK w cenie 1 zł plus koszt przesyłki. Biuro DIAK po otrzymaniu zapotrzebowania z POAK zamówi i będzie dystrybuowała do POAK.
► UROCZYSTOŚCI ŚW. WOJCIECHA
Zapraszamy członków Akcji Katolickiej wraz z pocztami sztandarowymi na odpust św. Wojciecha w dniu 27 kwietnia 2025r. Szczegółowy program przekażemy w terminie późniejszym.
► NR KONTA BANKOWEGO DIAK
Bank PEKAO S.A. II/o Poznań 10 1240 1763 1111 0000 1812 9605
► GODZINY PRACY BIURA DIAK
- wtorek 13:00 ÷ 16:00
- czwartek 13:00 ÷ 17:00
Katecheza IV / 2025 (Pielgrzymi nadziei!, Warszawa 2024, s. 105-127)
Kościół miejscem uczenia się i praktykowania nadziei
ks. Maciej Ostrowski, Kraków – Streszczenie / AK Przemyśl / AK Poznań
I. Wprowadzenie:
Cała działalność Kościoła zawiera w sobie wątki budujące wśród wierzących nadzieję. W naszym rozważaniu skupimy się na kilku charakterystycznych momentach działalności Kościoła takich jak: modlitwa, sprawowanie sakramentów: pokuty, Eucharystii oraz namaszczenia chorych, celebracja obrzędów pogrzebu, propagowanie kultu świętych, zwłaszcza męczenników.
II. Rozważanie:
Modlitwa. Papież Benedykt XVI mówił: „Pierwszym istotnym miejscem uczenia się nadziei jest modlitwa”. Kościół stale zachęca do modlitwy, organizuje różne jej formy. Przede wszystkim zaprasza do oficjalnej modlitwy, jaką stanowi liturgia, przede wszystkim Msza Święta. Gdy uczestniczymy regularnie w niedzielnej Mszy Świętej przynosimy do ołtarza nasze codzienne troski, kłopoty, ale też radości. Zdobywamy pewność, że nie jesteśmy sami.
Zacytujmy wymowne słowa św. Jana Pawła II: „Od dnia Zesłania Ducha Świętego, w którym Kościół, Lud Nowego Przymierza, rozpoczął swoje pielgrzymowanie ku ojczyźnie niebieskiej, Najświętszy Sakrament niejako wyznacza rytm jego dni, wypełniając je ufną nadzieją”.
Sakrament pokuty i pojednania. Sakrament ten na mocy samego Chrystusa i Jego zbawczej ofiary jest drogą odpuszczenia ludzkich grzechów i pojednania człowieka z Bogiem. Nawet najcięższe grzechy będą człowiekowi przebaczone, jeśli tylko wyrazi skruchę i żal. Dzięki poddaniu miłosierdziu Bożemu, jak uczył św. Jan Paweł II, do wszystkich grzeszników skierowane są „płynące z Krzyża słowa przebaczenia i zachęty do nadziei”. Jest to zatem nadzieja nie tylko na odpuszczenie choćby najcięższych grzechów, ale i nadzieja na zwycięstwo w odjętej przez grzesznika walce ze złem w sobie.
Eucharystia. Praktyką utwierdzającą nas w nadprzyrodzonej nadziei jest udział w Mszy Świętej i przyjmowanie Komunii Świętej. Katechizm wyraża te prawdę dobitnie: „Nie mamy pewniejszego zadatku i wyraźniejszego znaku wielkiej nadziei na nowe niebo i ową ziemię, w której zamieszka sprawiedliwość, niż Eucharystia”. Eucharystia kieruje do ostatecznego celu, jest przedsmakiem pełni radości obiecanej przez Chrystusa. Eucharystia kierunkuje nas ku temu, co przyszłe i wieczne, czyli ku wypełnieniu naszej nadziei. Jest wręcz wyrazem nadziei. Kto przyjmuje Eucharystię na ziemi, ma już pewien udział w tym, co będzie treścią wiecznego zbawienia – nieba.
Sakrament namaszczenia chorych. Chrześcijanin przyjmuje zwykle ten sakrament w momentach trudnych: w chorobie, w starości, w niebezpieczeństwie śmierci. W takich chwilach szczególnie potrzebna jest nadzieja pomagająca przyjąć trudne doświadczenie, ufać, że jeszcze nastąpi poprawa cielesnej kondycji, ale przede wszystkim kierująca spojrzenie w stronę Boga, który jest Panem ludzkich losów, daje nadzieję sięgającą poza doczesność.
Pogrzeb. Nie można pominąć trudnych, a nawet tragicznych doznań towarzyszących śmierci i pochówkowi osoby bliskiej. Ale właśnie wtedy Kościół przychodzi ze słowami pociechy budzącej nadzieję. Nie tylko same obrzędy pogrzebu niosą w sobie niezwykle obszerne nauczanie nadziei. Także pamięć o zmarłych jest praktycznym wyrazem i ciągłą szkołą naszej nadziei.
Kościół od początku czcił pamięć zmarłych i ofiarował im pomoce, a w szczególności Ofiarę eucharystyczną, by po oczyszczeniu mogli dojść do uszczęśliwiającej wizji Boga. Kościół zaleca także jałmużnę, odpusty i dzieła pokutne za zmarłych.
Kult świętych. Jedna z form pobożności praktykowaną w Kościele, a która staje się swoistego rodzaju szkołą nadziei jest kult świętych, zwłaszcza męczenników. Święci uczą nas nadziei. Osiągnęli oni chwałę nieba, którą my pielgrzymujący jeszcze na ziemi, mamy dopiero w przyszłej perspektywie, w nadziei jej oczekujemy. Szczególnym przykładem nadziei jest postawa męczenników. Pokazali oni swym życiem, że są wielkie wartości, których trzeba bronić i poświęcić dla nich to, co z perspektywy ziemskiej jest najważniejsze, czyli życie: św. Andrzej Bobola, św. Maksymilian Maria Kolbe i wielu innych. Święci, ponieważ byli pełni wielkiej nadziei, potrafili przejść wielką drogę „bycia człowiekiem” w taki sposób, jak to przed nami zrobił Chrystus.
III. Wnioski i postulaty pastoralne:
- Uczmy się takiej modlitwy, która kierunkuje nas ku rzeczom nadprzyrodzonym, modlitwy zawierającej jeszcze więcej nadziei na łaski ze strony Boga.
- Nie obawiajmy się przystępowania do sakramentu pokuty. Bóg w nim wychodzi nam naprzeciw ze swoim miłosierdziem niosącym pewność, że nawet największe grzechy mogą być odpuszczone, jeśli grzesznik wyrazi skruchę i żal.
- Starajmy się dostrzegać w niedzielnej Mszy św. nie tyle nakaz, ile nieustannie ofiarowywany nam dar od Boga, który podtrzymuje nasze nadzieje ziemskie i kierunkuje wiecznemu zbawieniu.
- Nie obawiajmy się prosić o sakrament namaszczenia chorych. Nie traktujmy go jako sakramentu umierających. Postrzegajmy go jako sakrament umacniający nadzieję w Bogu.
- Śmierć i pogrzeb chrześcijański, są trudnym doświadczeniem. Ale te chwile przypominają nam o przemijalności życia i gotowości na spotkanie z Bogiem. Jest to lekcja nadprzyrodzonej nadziei.
- Ofiarujmy nasze modlitwy za zmarłych z nadzieją, że Bóg otworzy im bramę do wiecznego zbawienia. Dbajmy bardziej o modlitwę, ofiarowanie Mszy św. i odpustów za zmarłych niż o zdobienie ich grobów.
- Bądźmy wdzięczni za naszych Świętych Patronów. Uczmy się od nich, jak dobrze przejść przez życie, by osiągnąć cel naszej nadziei.
Króluj nam Chryste! – ks. Roman
AK_Katecheza_2025_04_Currenda (1)
