Currenda 7/2025

Znaki nadziei c.d.

W Roku Jubileuszowym będziemy wezwani do bycia namacalnymi znakami nadziei dla wielu braci i sióstr żyjących w trudnych warunkach. Myślę o więźniach, którzy pozbawieni wolności doświadczają każdego dnia, oprócz surowości osadzenia, pustki emocjonalnej, nałożonych ograniczeń i, w wielu przypadkach, braku szacunku. Proponuję rządom, aby w Roku Jubileuszowym podjęły inicjatywy przywracające nadzieję; formy amnestii lub umorzenia wyroków, które mają pomóc ludziom odzyskać wiarę w siebie i w społeczeństwo; procesy reintegracji osadzonych ze wspólnotą, którym odpowiadałyby konkretne zobowiązania więźniów do przestrzegania prawa.

Jest to starożytne wezwanie, które pochodzi ze Słowa Bożego i zachowuje całą swoją wartość mądrościową w przywoływaniu aktów łaski i wyzwolenia, pozwalające zacząć od nowa: „Będziecie święcić pięćdziesiąty rok, obwieścicie wyzwolenie w kraju dla wszystkich jego mieszkańców” (Kpł 25, 10). To, co zostało ustanowione przez Prawo Mojżeszowe, zostało podjęte przez proroka Izajasza: „Posłał mnie Pan, abym głosił dobrą nowinę ubogim, bym opatrywał rany serc złamanych, żebym zapowiadał wyzwolenie jeńcom i więźniom swobodę; abym obwieszczał rok łaski Pańskiej” (Iz 61, 1-2). Są to słowa, które Jezus uczynił własnymi na początku swojej służby, ogłaszając w sobie wypełnienie „roku łaski Pańskiej” (por. Łk 4, 18-19). Niech w każdym zakątku ziemi, wierzący, zwłaszcza Pasterze, będą wyrazicielami tych próśb, tworząc jeden głos, który odważnie domaga się godnych warunków dla uwięzionych, poszanowania praw człowieka, a przede wszystkim zniesienia kary śmierci, środka nieprzystającego do wiary chrześcijańskiej i niszczącego wszelką nadzieję na przebaczenie i odnowę. Aby ofiarować więźniom konkretny znak bliskości, sam pragnę otworzyć Drzwi Święte w więzieniu, aby były one dla nich symbolem zachęcającym do patrzenia w przyszłość z nadzieją i z odnowionym życiowym zaangażowanie.

Bulla ogłaszająca Jubileusz zwyczajny Roku 2025, wydana na Lateranie 9 maja 2024 r. Ojca Św. Franciszka

KOMUNIKATY

► ZJAZD DIECEZJALNY AKCJI KATOLICKIEJ W BUKU
Zapraszamy członków i sympatyków na Zjazd Diecezjalny Akcji Katolickiej w sobotę, 30 sierpnia 2025 r. do parafii pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Buku, Sanktuarium Matki Bożej Bukowskiej Literackiej.
Nasze spotkanie rozpoczniemy o godz. 10:00.

Program ramowy Zjazdu:
10:00 Powitanie i zawiązanie wspólnoty
10:15 Eucharystia pod przewodnictwem Ks. Kanonika Romana Dworackiego
11:15 Hi storia Sanktuarium – Ks. Paweł Froelich, kustosz
11:45 Kawa
12:15 Konferencja, zwiedzenie synagogi i drewnianego Kościoła św. Krzyża
14:00 Obiad
15:00 Koronka do Miłosierdzia Bożego, zakończenie Zjazdu

Koszt uczestnictwa (obiad, kawa) 45 zł. Zgłoszenia wraz z wpłatą na konto z dopiskiem Zjazd i nazwisko przyjmujemy do dnia 15 sierpnia. Zgłoszenia wraz z wpłatą można dokonać również w biurze DIAK w godzinach urzędowania. Zapraszamy do wspólnej modlitwy i budowania wspólnoty.

► OGÓLNOPOLSKIE FORUM DUSZPASTERSKIE
Informujemy, że tegoroczne Ogólnopolskie Forum Duszpasterskie pod hasłem ,,Uczniowie-misjonarze” odbędzie się w sobotę, 20 września br. Podobnie, jak w latach ubiegłych rozpocznie się o godz. 9:30 Mszą św. koncelebrowaną w kościele św. Rocha w Poznaniu, której będzie przewodniczył Kardynał Laszlo Nemet Arcybiskup Belgradu. Obrady odbywać się będą w auli Centrum Wykładowego Politechniki Poznańskiej. Szczegółowy program w następnej Currendzie. Wzorem lat ubiegłych zgłoszenia przyjmowane będą za pośrednictwem strony www.

► REKOLEKCJE CZŁONKÓW AKCJI KATOLICKIEJ.
Informujemy, że w dniach 24-26 października 2025 r.
odbędą się rekolekcje dla członków Akcji Katolickiej w Chludowie w Domu Rekolekcyjnym Księży Werbistów. Przewidywany koszt wyżywienia i zakwaterowania wynosi 420 zł. Szczegółowe informacje w następnej Currendzie.

► NR KONTA BANKOWEGO DIAK:

Bank PEKAO S.A. II/o Poznań 10 1240 1763 1111 0000 1812 9605

► GODZINY PRACY BIURA DIAK:

• wtorek 13:00 ÷ 16:00
• czwartek 13:00 ÷ 17:00
  

Katecheza VII / 2025 (Pielgrzymi nadziei!, Warszawa 2024, s. 151-166)

Życie sakramentalne źródłem nadziei

Jan Orzeszyna, Kraków / Streszczenie – AK Przemyśl i AK Poznań

I. Wprowadzenie:

Katechizm Kościoła Katolickiego wyjaśnia, że źródłem nadziei jest pokładanie ufności w obietnicach Chrystusa i opieranie się nie na swoich siłach, ale na „pomocy łaski Ducha Świętego”. Źródłem chrześcijańskiej nadziei jest Chrystus obecny w swoim Kościele.

II. Rozważanie:

1. Sakramentalne obdarowanie nadzieją

Wszystkie sakramenty ożywiają chrześcijańską nadzieję, która, jak poucza św. Paweł „zawieść nie może”(Rz 5,5), co oznacza dosłownie, że nadzieja nikogo nie zawstydzi i nie rozczaruje. Sakramenty można przyporządkować najważniejszym wydarzeniom w życiu człowieka. Ich liczba „siedem” oznaczająca pewną całość wskazuje, że Chrystus obecny w nich pragnie towarzyszyć człowiekowi przez całe jego życie. Człowiek przyjmujący sakramenty święte nigdy nie jest sam. Jest z nim Chrystus – Nadzieja ludzkości. Sakrament chrztu świętego jest podstawowym źródłem chrześcijańskiej nadziei. W nim człowiek staje się dzieckiem Bożym, „nowym stworzeniem”. Następnie w sakramencie bierzmowania otrzymuje umocnienie, przez obdarowanie Duchem Świętym. Eucharystia jest zjednoczeniem z samym Chrystusem, żyjącym realnie i substancjalnie w postaciach Eucharystycznych. Gdy człowiek po chrzcie świętym popełnia grzech śmiertelny, nadzieja nie gaśnie. Jest szansa powrotu do stanu łaski uświęcającej w sakramencie pokuty. Kiedy przyjdzie ciężka choroba lub inne dolegliwości związane z wiekiem, dzięki sakramentowi namaszczenia chorych jest nadzieja, że nie będzie się samemu w tym trudnym okresie życia, ale będzie blisko Chrystus ze swoją łaską uzdrowienia duszy, a może i ciała. Ten, kto jest wybrany przez Boga, do specjalnej służby w Kościele, jako diakon, kapłan lub biskup, otrzymuje nadprzyrodzony dar Boży do wypełnienia swego zadania w sakramencie kapłaństwa. Natomiast w sakramencie małżeństwa młoda para zostaje obdarzona obietnicą, że miłość Boża będzie działać w ich wzajemnej miłości. Ta obietnica ożywia ich nadzieję na pokonanie wraz z Chrystusem wszystkich trudności na drodze realizacji powołania.

2. Sakramentalne wezwanie do trwania w nadziei

Jeśli mówi się, że sakramenty są źródłem nadziei, to w tym znaczeniu, że ta nadzieja nie tyle jest zawarta w obdarowaniu, ile w aktywnym realizowaniu zadania, które wyznacza dany sakrament. Sakramenty o tyle staną się źródłem nadziei w życiu chrześcijanina, o ile będą rozumiane, jako dar zobowiązujący. Sakrament chrztu wyznacza zadanie na całe życie. Można je zamknąć w zdaniu: przez całe życie masz żyć jak człowiek ochrzczony. Chrzest nie może być w twoim życiu tylko wydarzeniem historycznym. Z kolei sakrament bierzmowania zobowiązuje do wzięcia na własne barki odpowiedzialności za rozwój życia chrześcijańskiego. Dorastający młody człowiek jest tak przygotowany do bierzmowania, że odtąd już sam, bez napomnień rodziców rozumie, dlaczego trzeba się modlić, chodzić na Mszę Świętą, do spowiedzi i Komunii Świętej oraz żyć według zasad moralności chrześcijańskiej. Najświętszy Sakrament nie może być przygotowaniem dziecka do rodzinnej uroczystości pierwszej Komunii Świętej połączonej z prezentami. To powinno być takie uformowanie sumienia dziecka, by zapamiętało na całe życie słowa Pana Jezusa: „Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, twa we Mnie, a Ja w nim” (J 6,56). Sakrament pokuty, który daje odpuszczenie grzechów, zobowiązuje do tego, aby być w świecie świadkiem Bożego Miłosierdzia i aby każda spowiedź była nie tylko pozbywaniem się grzechów, ale wezwaniem, by wzrastać w doskonałości. Wielkim dobrodziejstwem jest sakrament namaszczenia chorych. Nic bowiem tak nie ożywia nadziei jak spotkanie w bolesnym momencie życia z Chrystusem, który jest Lekarzem duszy i ciała. Przez sakrament kapłaństwa sam Chrystus konsekruje tych, których wcześniej wybrał i powołał. I uzdalnia ich do tego, aby On sam, mógł przez nich działać i przez ich usta wypowiadać swoje słowa: „To jest Ciało moje […] to jest Kielich Krwi mojej […] Ja odpuszczam tobie grzechy”. Sakrament ten zobowiązuje kapłana do stawania się, coraz bardziej, dzień po dniu sacerdos alter Christus – „kapłan drugim Chrystusem”. I w końcu sakrament małżeństwa. Mężczyzna i kobieta, jako mąż i żona są powołani przez Stwórcę, aby tu na ziemi współuczestniczyli w dziele stwórczym samego Boga. Sakrament ten zobowiązuje małżonków, aby dzień po dniu wzrastali w miłości wzajemnej i mieli świadomość, jak podniosłym zaszczytem jest dzieło prokreacji. Dar sakramentu małżeństwa umacnia nadzieję małżonków, że nie są sami, ale że jest obecny z nimi Ten, który powołał ich do bycia mężem i żoną, ojcem i matką.

III. Wnioski i postulaty pastoralne:

• O nadzieję trzeba zabiegać, i stale ją pielęgnować. Nie pojawia się ona, bowiem nagle i raz na zawsze. Wymaga pracy i wysiłku. Właśnie życie sakramentalne jest doskonałym źródłem umacniania chrześcijańskiej nadziei.
• Wymaga to pogłębionej katechezy zarówno dzieci, jak i dorosłych na temat natury i zobowiązań wynikających z poszczególnych sakramentów, które służą umacnianiu nadziei chrześcijańskiej.
• Św. Bonawentura (XIII w.), porównał chrześcijańską nadzieję do lotu ptaka, który chce się oderwać od ziemi i wzbić w powietrze. Siła grawitacji ciągnie jednak ptaka ku ziemi. Dlatego musi on włożyć wiele wysiłku, by rozpostrzeć skrzydła i pofrunąć. Nadzieja jest takim właśnie lotem, do którego niezbędny jest wysiłek człowieka.
• Mimo tego, że człowiek w danej chwili czuje się grzeszny i wie, że postępuje niewłaściwie, ale ma mocną wolę, by rozpocząć wszystko od nowa. To nadzieja daje mu taką siłę, bowiem chrześcijanin jest człowiekiem nadziei.

 Króluj nam Chryste! – ks. Roman

Currenda 7 2025 r.

Katecheza VII 2025 r.